262 
tum. Adanson genera Loasearum Caprifoliis retulit. Kuuth Loa.seas et 
Turneraceas sectiones ejusdem familiae consideravit, quam inter Combreta- 
ceas et Myrtaceas disposuit. DeCaudolle ordinem habitu nunc Papavera- 
ceas, nunc Cucurbitaceas simulantem, placentis parietalibus ad Passifloreas, 
Turneraceas, Nopaleasve accedentem, Onagreis vero Portulaceis et Nopaleis 
affinem statuit. Bartling classi Peponiferarum una cum Turneraceis, Passi- 
floreis, Cucurbitaceis, Grossularieis etc. adnumeravit. Endlicher Parietalibus 
ordinibus familiam adjunxit, locum inter Passifloreas et Papayaceas eidem 
tribuens, Papaveraceis tamen revera affiniorem suspicans. Loaseas Homa- 
lineis proximas, insequentibus Turneraceis, nuncupavit Adr. de Jussieu. 
Passifloriuearum classi una cum Papayaceis, Turneraceis etc. ab Ad. Bron- 
gniart referuntur. Bindley inter Cactaceas et .Onagrarieas fere intermedias 
censet, cum Turneraceis, Cucurbitaceis etc. quasdam congruentias adesse, 
aeque concedens. 
In Loasa, Cajophora et Blumenbachia gemmulas vidi epitrope pen- 
dulas, in Eucnide^et Bartonia vero heterotropas. Hinc epitropiam gemmu- 
larum in Loaseis typicam censeo. Alia omnino est ratio familiarum, quas 
plerumque cum Loaseis compararunt. Cucurbitaceae, Onagrarieae, Cacteae, 
Papaveraceae gemmulis apotropis insignes sunt. Papayaceas et Passifloreas 
gemmulis heterotropis instructas puto, tendentiis vero affinitatum versus 
ordines gemmulis apotropis instructos abeuntes. Omnes itaque non nisi 
analogia quadam Loaseis similes esse, conjicio. 
Quae si ita sint, inter alias familias Loasearum consanguineas quae- 
rendas esse, elucet. Dubius equidem haesi utrum Resedaceis an Spar- 
manniaceis propinquioresjhaberem; comparata vero tota evolutionis norma 
florum, his proximas] putavi, iisdemque formam Btittneriaceis analogam, 
versus Jatropheas tendentem, excavatione disci praecipue diversam, habere 
propensus sum. 
Si enim jure Sparmanniaceas Crotoneis, hasque Urticeis adproxima- 
verim, Loaseas quoque, pilis urentibus insignes, ejusdem typi formas fa- 
cile conjicerem. Nec alio respectu habitus diversi mihi videntur’, herbas 
enim inter SparmanniaceasJ quoque habemus. Structura floris differunt 
Sparmanniaceae et Loaseae fere ut Potentilleae et Roseae, quas tamen affi- 
nes concedant. Staminum evolutionis norma in Sparmannia et Loseis ea- 
dem’, fasciculos enim in protuberantiis ante sepala natis, demumque in la- 
tus dejectis, in utrisque provenire hodie constat. Carpella Loasearum et in 
floribus tetrameris et in pentameris sepalis anteposita vidi — excepta Blu- 
menbachia, quae, si recte viderim, gerit carpella petalis anteposita; ita 
quoque in Sparmanniaceis. Placentae parietales utrorumque; longius tan- 
tum introrsum procedentes in Sparmanniaceis, ovarium pluriloculare red- 
dunt. Gemmulae Cajophorae et Sparmanniae simili modo evolutae, demum 
epitropae evadunt; sunt in nonnullis rectiusculae — Eucnide — , in aliis le- 
viter incurvae — Cajophora, Loasa, etc.; hinc embryonis forma quoque 
recta aut incurva. Idem in Sparmanniaceis obtinet, quarum embryo nunc 
eximie curvatus — Corchorus. Curvaturam gemmulae praecipue ab evolu- 
tione majori integumenti externi, fere modo Polygalae et Lini inflati, pen- 
