269 
censeatur. Ovarii structura vix diflert, et gemmulas in utroque ordine apo- 
tropas vidi. Inter fructum nonnullarum Tiliacearum et Ampelidearum diffe- 
rentia vix major, quam quae intra eundem ordinem facilius obveniret. 
Si Leeam jure Ampelideis adproximaverint, et in petalis basi cohae- 
rentibus, et in staminibus monadelphis, et in fructu polycocco transitus ad 
structuram malvaceam forsan invenire liceret. Gemmulae, quantum ex ana- 
lysibus a me visis judicare audeam, modo .Ampelidearum dispositae vi- 
dentur. 
Tiliaceae sunt forsan Ampelideae polystemoneae et arboreae, eni- 
bryoneque aliquantulum magis evoluto diversae. 
Tiliacearum ordinem genera admodum heterogenea, habitu quodam 
modo et structura floris similia, structura ovarii et fructus diversa, com- 
plectere putarem. Mihi autem paucissima ita cognita, ut limites inter di- 
versa trahere auderem. 
Gemmulas Tiliae vidi in loculo geminas, (nunc, ut videtur, plures) col- 
laterales aut superpositas, utrasque demum erectiusculas, raphe interiore 
latere adscendente in chalazam superam, micropyle extrorsum deorsa. Cum 
Tilia hoc respectu convenire videntur Grewia et Luhea. Quomodo Tiliae 
stamina petalis anteposita nascuntur, docuit Payer. 
In Triumfetta vero, Corchoro et Sparmannia gemmulas vidi, in illa 
geminas, in his plurimas, omnium epitrope pendulas. Radicula itaque, quae 
in Tiliaceis propriis est infera, fit in Sparmannieis supera. Secundum fru- 
ctum Berryae, quem examinavi, semina ejus pendula gerunt raphen interi- 
ore latere descendentem, et radiculam superam; gemmulas itaque in hac 
similiter ac in Sparmannieis positas suspicor. Stamina Sparmanniae sepa- 
lis anteposita nascuntur. 
In Elaeocarpo gemmulas vidi et forma et dispositione diversas. Ova- 
rium processubus, seu si mavis placentis — 2 in specie a me observata — 
parietalibus, at in centro obviis, subdivisum, gerit gemmulas heterotropas ; 
gemmulae sunt amphitropae potius quam apotropae dicendae. — Sloanea ha- 
bitu, petalis (sec. Hooker in SI. Jamaicensi) subincisis, et antherarum for- 
ma ad Ebeocarpum tendere videretur; at fructus diversi potius cum Spar- 
manuiaceis aut Ilippocastaueis affinitatem suaderent; ignota autem mihi 
gemmularum positione et forma, nihil de hac re statuere audeo. In Elaeo- 
carpo stamina petalis anteposita vidi, et his incurvatis singulos fasciculos 
araplecteiitihus, in alabastro tecta. 
Quod attinet Valleam, quae una cum aliis sectioni Tricuspidariearum 
adnumeratur, de Aristoteliaceis loquens, meas attuli conjecturas. 
Nonnullae Dombeyaceae forsan Tiliaceis proximae. 
Styrace^e an forent Tiliaceae gamopetalae? (Tab. XXL fig. 13.) 
Styracearum familia et limitibus et affinitatibus mihi dubia. Linnaeus 
Halesiam et Styrax — quae inter se adeo affinia credidit, ut de diversitate 
generum inquirendum esset — , familiam sibi propriam sistere. Bicornibus 
proximam, existimavit. Jussieu, Styrace mediante, Halesiam et Symploceas 
i 
