292 
Buxace^ sunt Euphorbiaceis evolutione tlorum analogae, Aucu- 
baceis et Putranjiveis 1'orsan proxime collaterales, formam 
inferiorem diclinem Celastrinearum, ut videtur, formantes. 
(Tab. XXll. lig. 1-3.) 
[)e Euphorbiaceis loqueiis, convictionem meam attuli, easdem, fere 
modo .Amentacearum, sistere congeriem plantarum, quae fere eodem gradu 
evolutionis florum positae, analogae potius habeantur quam vere affines. 
Inter genera, quff a propriis Euphorbiaceis removenda censeo. Buxus et 
ejus affinia sunt. Liuin enim in Euphorbiaceis veris gemmulae sunt epi- 
trope pendulfe, easdem in Buxo et Simmondsia apotropas video, raphe 
nempe exteriore latere gemmuly descendente, micropyle sub sinu funiculi 
recepta. Hac nota, comparato quoque habitu, ab Euphorbiaceis rite cir- 
cumscriptis diversissimo, satis superque probatum putarem, Buxaceas pro- 
priam constituere familiam, longe revera ab Euphorbiaceis remotam et in 
vicinia Celastrinearum et llicinearum ex una parte, Aucubacearum ex al- 
tera, disponendam. 
De limitibus Buxacearum nihil certi statuere audeo. Et enim Buxeas 
recentiorum genera diversissima, qualia ex. gr. Pachysandram, continere 
video, et inter alias sectiones Euphorbiacearum genera nonnulla (ex. gr. 
Baloghia) occurrunt, quae ex analysibus datis gemmulis apotropis instru- 
cta facile crederem. Simmondsiam, inter Acalypheas a Lindley receptam, 
ab Endlichero quasi genus anomalum ad calcem Garryacearum enumera- 
tum {Suppi. IV. pars 11. pag. S8), cum Buxo quoad situm gemmularum 
convenire, propria observatione edoctus fui. 
Buxaceas Celastrinearum constituere formam inferiorem, sequentibus 
auguror. Habitus fruticum idem, rami no\elli saepe cortice virente nitidi, folia 
opposita, stipulae in oppositifoliis vix evolutae, lignum durissimum in utro- 
que ordine sunt. Adspectus tlorum non admodum diversus. Flores in 
Celastrineis aliquando abortu diclines dicuntur; in Buxaceis rudimentum 
pistilli quoque in floribus masculis adest. Perigonium Buxacearum, ut in 
forma inferiore, simplicius-, at caeterum tepalis imbricatis 4-5 constitutum. 
Ut in tlore imperfectiore .saepius obtineat, petala nulla Buxacearum, nec di- | 
scus evolutus. Stamina nunc definita sepalis isomera, ut in Celastrineis; | 
nunc numerosiora videntur, ita ad familias Celastrineis vicinas indigitantia. 
Ovarii structura eadem in utraque familia; loculi nempe 2-3 in Buxaceis. 
gemmulis singulis — pluribus apotrope pendulis; in Celastrineis loculi nu- 
mero varii 2 — 5, gemmulas singulas — plures apotrope adscendentes aut 
pendulas continentes. Fructus Buxi aliquantulum diversi adparent, endo- 
carpio ab exocarpio soluto; in Simmondsia, quae a Buxo vix removeatur, 
capsula modo Evonymi dehiscit, semina a columna denudata suspensa ge- 
rens. Observationibus Plajichoni liquet, arillum sic dictum Evonymi esse 
expansionem tum latiiorum micropyles, tum prominentiae a raphe juxta mi- 
cropylen oriundae; vestigia utriusque in Buxaceis videre credidi. In Buxo 
nempe caruncula oritur dorsali quadam rapheos expansione (nec ut in Eu- 
phorhiaceis aut telm conductricis lamina, aut labiis exostomii dilatatis); in 
