310 
IIelvingiace^ sunt Auciihaccis cl Dulongiois fore collatorales, Sam- 
buceis forsan affinitate proxima), earunujue formam inferi- 
orem constituentes. 
De affinitate Ilelvingiae dubia certe nondum soluta. Prmeunte De- 
caisneo Helvingiaceas ordinem proprium hodie plurimi constituunt, Hama- 
melideis monente Decaisneo, aut Bruniaceis ex sententia Endlicheri, aut 
Garryaceis judicante Lindleyo proximum. Brongniart llelvingiam inter Ara- 
liaceas ipsas, una cum .Adoxa, recepit. llelvingiam cum Celastrineis et 
Rhamneis comparandam et certe Dulongiae analogam esse, ab Endlichero 
in Gener. Piant, p. li'29 monitum video. Mibi sane hsec ultima opinio 
ante alias arridet. Et enim in llamamelideis, et in Bruniaceis, et in Gar- 
ryaceis, et in Araliaceis gemmul® pendulffi gerunt raphen interiore latere 
descendentem atque micropylen superam extrorsam; in Ilelvingiaceis, con- 
tra, raphe exteriore latere decurrit, micropyle sub sinu funiculi recepta, 
quod aliam evolutionis normam et me judice aliam omnino affinitatem in- 
dicare videtur. Inter ordines, qui gemmularum evolutionis norma cum llel- 
viugiaceis conveniant, sunt Celastrineae, Sambuce®, Corne®, imprimis no- 
minandm, qu® omnes habitu aut nonnullis characteribus cum llelvingia quo- 
que congruentes adparent. Revera Helvingia parum ab Evonymo differret, 
si ovarium foret superum et stamina sepalis opposita. Ampelideas ob si- 
tum staminum adhuc magis cum llelvingia convenientes forsitan quis cre- 
deret. Ut ipse Cornaceas et Auciibaceas interpretor, h® vix nisi Cela- 
strine® sunt germine infero. Sambuce® autem vix nisi Cornace® ovariis 
pluribus. Si itaque llelvingia hoc respectu cum Sambuceis ante alias con- 
venit, his quoque proximam disponendam credidi. Ab his tamen ablude- 
ret situ staminum; attamen inquirendum mihi videtur, an sepala revera 
sint ea organa, qu® hoc nomine designarunt. In Valerianeis enim calyx 
serius quam corolla provenit et sub forma marginis tenuissimi integerrimi 
initio copspiciatur; dein proveniunt denticuli, in pappum notissimum de- 
mum abituri. Iu nonnullis Valerianeis et Caprifoliaceis calyx sub forma 
marginis parum conspicui manet; quin igitur omnino fere nullus quoque 
obveniret, cogitari licet. Si igitur Sambuceas et Valerianeas proximas jure 
assumserim, fingere quoque liceat. Sambuceam quandam exsistere cujus calyx 
fere esset inevolutus. Ejusmodi forma nonne Helvingia sit, qu®, ita explicata, 
gereret stamina petalis alterna, h. e. eodem modo ac in Viburno posita. 
Quod folia sint alterna, non magni momenti crediderim, quum et in ordi- 
nibus proximis utrumque habemus, et inflorescentia llelviugi® descendens 
typum oppositifolium evidenter iudigitat. Ut ifise itaque llelvingiam in- 
telligo. Sambucea monochlamydea, calyce nempe inevoluto, censeatur. Pe- 
dunculos Evonymi petiolo' aliquando adnatos audivi; et hoc quidem in 
Uulougia et Chailleti® speciebus, quas utrasque vicinas habeo, normale 
videtur. 
Griselinia Forst., hodie Corneis adnumerata, an Ilelvingi® foret forma 
diplochlamydea? 
! 
