315 
Dulongie^ sunt forsan Helvingiaceis aut Griseliniae proxime col- 
laterales, at pluri gemmulatm formam iisdem constituentes, 
qualem fere Ginchonaceae Coffeaceis. 
Ex quo cognita fuit Dulongia, genus admodum dubiae affinitatis con- 
sideratum fuit. A Kunthio ipso ut genus Celastrineis affine, Corneis vero, 
Araliaceis et Umbelliferis ob insertionem epigynam, Saxifrageis, Grossulari- 
eis et Escallonieis ob placentas parietales, Polycardiae ob inflorescentiam 
hypophyllam simile dictum fuit. DeCandollc, quantum video, siccis pedi- 
bus genus transiit. Sequentes Systematici, Kunthium sequentes, ad cal- 
cem Celastrinearum, ut genus affine, nuncupant. Bartling et Lindley olim 
inter ipsas Celastrineas genus receperant; hodie vero Lindley nec inter has, 
nec alio loco, si quid video, de genere mentionem fecit. 
Nec mihi genus nisi opere Kunthii cognitum. Celastrineis vero ipsis 
haud pertinere posse, satis mihi videtur perspicuum. Cum Helvingia sal- 
tem evidens analogia; ut jam supra indicavi, gemmulis numerosioribus ab 
hac pra’cipue diversum adparet, nisi in structura seminum, adhuc ignota, 
foret differentia. Si staminum positionem diversam quis contenderet, ad 
explicationem Ilelvingim supra datam referre mihi liceat. 
Gaupodete® sunt forsan Duiongiea? paulo perfectiores, Gorna- 
ccis evolutione Horum analoga; at plurigcmmulatm, iisdem 
formam constituentes (lualem fere Ginclionacem Golfcaceis. 
(Talj. XXIll. fig. 11-12.). 
l)c affinitatibus Carpodeti magnopere dissentiunt Systematici. Do- 
Candollco, ut videtur, ignotum genus, inter Rhamneas receptum fuit. End- 
licher in Generibus plantarum, ut genus dubium, initio Celastrineis retulit; 
dein vero ab A. Cunningham et Eenzl, cujus ex mente familiam jiropriam 
constitueret, illustratum, ut Escallonieis affine, his ad calcem in Supplemen- 
tis adjecit. Ulterius a llookcro in Iconibus plantarum depictum, Celastri- 
ncis dubie refertur, ignota ei, ut videtur, opinione ab Endlichero adoptata. 
In Flora Nov;c Zelandiae llookeri fil. Escallonim et Quintiniac certe affine 
dicitur, licet Rhamneis habitu, inflorescentia, perianthio valvato et disco 
epigyno conveniat. Lindley inter ipsas Escalloniaceas generi locum tribuit. 
Si ex characteribus, quibus Escallonieas circumscriptas crediderunt, affini- 
tas Carpodeti dijudicatur, nihil forsan obstat (juominus his adproximaretiir. 
Si vero etiam habitum consuleris, et tendentias ut itu dicam affinitatis, de 
consanguinitate cum Escallonieis magnopere dubitare, fas est. 
Habitus, folia et adsjrectus florum Corni aut Viburni cujusdarn mihi 
adparenl, licet sit alternifolius; glandularum Escalloniae et Grossulariearum 
nullum vidi indicium. Fetala basi lata inserta et valvata, nec unguiculata, 
ut Escallonieis normalia videntur. Uiscus supra germen late expansus, ad 
insertionem staminum inflexus, et ita S-lobus. Germen inferum 3-4 lo- 
culare, marginibus, ut dicunt, carpellorum ab axi reflexis, nunc iterum pe- 
ripheriam ovarii attingentibus, placentis singulis in lobos divisis, quorum 
rami elongati gemmulas singulas gerunt. Funiculi a placenta axili exeun- 
