347 
seraceas Brongniart, Violaceas et Tamariscineas Liudley proximas posue- 
runt. Adr. de Jussieu Frankeniaceas, Reaumuriaceas et Tamariscineas af- 
fines considerans, easdem inter Caryopbylleas et Sauvagesieas enumeravit. 
De Reaumuriaceis, contra, expressis verbis statuit Lindley, nullam esse ea- 
rum nec cum Ficoideis, nec cum Tamaricaceis affinitatem. 
Si satis hodie constat, placentationem parietalem et diverso modo oriri 
posse, et in eadem familia cum centrali — Cistinese, Hypericineae etc. — 
aut basali — Tamariscineae, Droseraceae etc. — occurrere, sequitur vix ul- 
lam ex placentatione per se deduci posse affinitatis ideam aut argumen- 
tum. Plurimae quoque allatae familiae Parietalium, alio respectu cum Fran- 
keniaceis parum convenientes, non nisi e longinquo iisdem analogae mihi 
adparent. 
Structura gemmularum est ea, ut, Cyclospermearum familias vicinas 
esse, evidenter suadeat. Gemmulae sunt adscendentes, funiculo elongato 
suffultae, ad micropylen a hilo paulisper remotam incurvae; at raphe vali- 
diori evoluta, curvatura ipsius gemmulae parum conspicua fit, et sacculus 
embryonis fere rectus manet. Gemmula itaque Frankeuiacearum a typo 
Cyclospermearum eodem modo abludit, quo Crassulacearum et Elatinearum 
gemmulae; hae praecipue convenientes mihi obvenerunt. Quae si ita sint, 
de loco Fraukeniacearum in vicinia Cyclospermearum ne minime qui- 
dem dubito. 
Quod placentationem attinet parietalem, hujus explicationem jam, de 
Reaumuriaceis dicens, molitus sum. Quo modo in Salice, in Myricaria, in 
Mesembryanthemeis, in Cactis fit parietalis, eodem et in Frankenia, cen- 
trifugali quadam partis inferioris receptaculi evolutione. 
Hinc gemmulae adscendentes gerunt raphen*a placenta parietali sub- 
aversam et fere introrsam; finge placentam basalem et haberes gemmulas 
apotropas, ut gemmulae Junci, adparenter epitropae, in Luzula, ad typicam po- 
sitionem reductae, apotropae fierent. Haec placentationis parietalis tenden- 
tia, in Salice, in Myricaria, in Reaumuria, in Frankenia, in Mesembryanthemo et 
Cacto aeque obvia, omnium quoque affinitatem argumento haud spernendo 
demonstrare videtur. Frankeniaceae qualitatibus, exsudationibus salinis, ve- 
lut locis natalibus, Ruderalium gregi pertinere quoque mihi adparuerunt. 
Sin de vicinia in genere non admodum dubius sum, eo magis de 
proxima Frankeuiacearum necessitudine forsan dubitare liceret. Structura 
calycis et petalorum, habitu caeterum et adspectu, florescentia etc. cum 
Sileneis non parum congruae, an his quoque proximae? Argumenta vero, 
quae ad Cras.sulaccarum affinitatem cum Tamariscineis demonstrandam va- 
lere credidi, eadem hoc loco contra affinitatem Silenearum afferre liceret. 
Difficilius forsan rejiceretur opinio, quae Frankeniaceas esse formam 
quandam superiorem plurigemmulatam Polygonearum statueret, qualem Ca- 
ryophylleae Paronychieis. Habitum si primum respiciamus, et inter Poly- 
goneas formas oppositifolias novimus; bases petiolorum dilatatae in Fran- 
kenia, ochreas Polygonearum bene referrent. Polygone® suprem® ad nu- 
merum quinarium tendunt, qui dein in Frankeniaceis foret normalis. Pi- 
stillum in utroque ordine sat simile est, et quoad positionem carpellorum 
