-308 
Alpibus. Hesperides in Fairopa orientem versiis magis abimdant, in terri- 
torio CTerinaniae majori et in alpibus Helvetiae centralibusdesiderantur') 
aut, nonnisi spontaneae factae. In periplieria alpiuni hinc et inde 
obviae : in montibiis Jurassicis {H. candida), in Alpibus maritiniis 
(H. suhsinuata), in Tirolia austraK {H. adenopoda\ in Pedemontio 
{H. lacíniata). H. silvestris in dicionein Vindobonae verosimiliter 
introducta, forsitan in tempore Turcaruni. H. tristis probabilius lier- 
bis deserticolis in Austriam inferiorem et Moraviam intrabat. 
Eo magis frequentiores atque characteristicae sunt Hesperides 
Hungáriáé, Haemi, Caucasi et Orientis. Distributio Hesperidum plu- 
rium geographica occidentem et septentriones versus in Hungária 
finitur, etsi species earum et in territoriis nostris satis disperguntur. 
In regionibus montanis nostris, praecipue in convallibus atque 
alveis saxosis calcareis Carpatorum Hesperides saxifragae ab antiquissi- 
mo tempore vigent. Ut hodierno tempore ab animalibus pascentibus 
istuc plantatae fuissent, haud credibile, nam partes Hesperidis minus 
inhaerere solent, praeterea inexplicabile maneret, unde transpontatae 
fuissent species, quae extra Carpatos nullo loco reperiuntur. 
Hesperidum species hic descriptae reliquiae sunt niontis an- 
tiquissimi, qui a Carpatis atque Haemo nondum sejunctis compo- 
nebatur.2) At typus atavinus postea in regionibus eiusdem niontis 
remotissimis et diversissimis paulatim transformabatur et in species 
plures dividebatur. Species albiflorae, ut videntur primigeniae, nunc 
quoque et Carpatos, et Haemum incolunt. H. nivea in alpibus 
Rodnensibus, alt. 1900. mt. s. m., H. Degeniana verő, aeque 
leucantlia, ad fontéin Maricae, alt. 2300 mt. s. m. ereseit. H. cam- 
picarpa in Cataonia eo altius (2530 mt.) adseendit. Species albiflorae 
praeterea in Jura, et in alpibus Maritiniis vigent. 
ín Hungária a caciimine Visoka coniitatus Posoniensis per 
catenas Carpatorum boreales, orientales atque aiistrales usqiie ad 
Thermas Herculis, in riniis rupium, praesertim calcarearum, species 
Hesperidum leucantliae sat frequentes, etsi per totam catenam liinc 
et illinc spatiis sat magnis dessiderantur. 
Hesperides nostrae alpicolae praeter flores albos praecipue 
giabricie partium insignes. In régióné elatiori montium, frigidiore 
atque liumida pili diversi, ad usuni biologiciim acconiodati, nulli, 
pauci aut cito decidui {H. obtiisa, H. moniliformis), at hinc et inde 
in alpibus quoque Hesperis pilis pluribiis aut paucioribus vestita 
invenitur {H. nivea). Hesperidem organis glabris aut calvatis in 
liorto et coemeterio quoque saepius videmus, quae hinc et inde 
aufugit, séd in locis umbrosis glabra manet, veluti H. ohtusa olim 
in nemore insulae Stae Margarethae Budae-Pestini. Nunc ibidem 
non vidi. 
') Cfr. nótám ') in p. 235. •— In libro MüLLERi de herbis alpinis („Al- 
penblumen"), Hesperidis, quum in alpibus deesset, nulla mentio. 
9 Földrajzi Köziem. 1900, 266 — 69, Abrégé p 38 etc. 
