RIO 
sibirica qiioque floribiis minoribus provenit. In coinitatu Krassó- 
Hzörény H. cladotricha, in Syrniio H. svaveolens cives snnt anti- 
qnissiini anstro-orientales. 
In declivibus et cacnniinibus Ilnngariae centrális, arl)oribus 
deorbatis, nec non in arenosis siccis planiciei H. tristis L. {H. 
2 )annonica Camerar.) ramis undiqne patet, deniqne liabitnin lere 
globosum refert, velnti socii eius : Trinia glanca, Onosma setosa, 
Eryngnim campestre, Sisymbrium sinapistrnm etc. (Aide p. 2G2). 
TaUs forma ab Ilnngaris currus diaboli dicitnr, nain radice orbata 
a ventis per campos pellitnr. Area eius geographica locis desertis, 
per Haemnm et Rossiani longissima. In iiemoribus planiciei H. 
silvestris et H. candida recentes esse videntnr. 
H. glutinosa terminum litoralis Hnngarici atque Croatici non 
transgreditur. In dicionibns austrooccidentalibns et in niontibns 
Croatiae Hesperis rara {H. candida, H. sibirica var. brevicuspis et 
integerrima.) 
Hesperidum species praecipue calcicolae. In convallibns Tátráé 
graniticis nulláin Andi, inter saxa auteni alpinin Bélaensium calcarea 
sat freqnens. Solo arsenico fortuita esse videtur, velnti Erechthites 
hierncifolins aniericanus solo serpentino ad Gyepnfiizes. 
Ramificatio specieriim. 
H. Vrabélyiana leucantlia notis, praecipue glandnlis H. silve- 
strem ditionis collináé enni forinis H. niveae alpicolis conjnngit, 
ideoque ex speciebus et varietatibns Hungaricis, hódié notis, H. 
Vrabélyiana in centro ramiíicationis speciernm locanda. Etiani 
locus natalis in nionte Tarkő cott. Borsod, altitudine circiter 1000 
int. s. m. quasi médium tenet inter locnm alpinum et collinum. In 
régióné altiore H. nivea et varietates albiflorae cresennt, in monti- 
bns autem humilioribus H. silvestris, biennis, glandnlis copiosioribns 
et petalis violaceis angustioribus ab H. Vrabélyiana recedit. H. 
silvestris ceterum glandnlis et foliis runcinatis ad H. glutiuosam 
qnoque mediterraneam, petalis autem oblongis ad H. tristem vergit. 
Ecce ramificatio speciernm tota (p. 311.). 
Hesperides liortenses variabiles et mntatis cliaracteribns 
minimé typnm sistunt primigenium. Etiam petala earum in regioni- 
bus demissioribus colore AÚolaceo tincta snnt. Hesperides igitnr 
alpicolae atque lencanthae sine dnbio antiqniores atqne natnrales 
sunt, qnam species planiciei et locorum demissorum erytliropetalae. 
llerbae alpinae atqne montinm altiornm plernmqne hibernaculis 
innoA'antes, perennant. Meo jndicio species Hesperidum biennes, 
A’^eluti H. silvestris, H. Steveniana, H. ^njenotricha, H. semiglabra, 
H. adenosepala, atque paucis annis redivivae, velnti H. tristis, 
antiquissimo tempore a speciebus perennibns transformabantur. 
Hesjyerides ceteroquin, quod ramiíicationem speciernm attinet, 
inter se valde similes et notis occultis — velnti Cheirnnthus {Erysi- 
