311 
mumy) — exellunt et quasi sese clefendiint. H. sihirica et H. 
eladotricha ociüis liberis vix diífenmt, at liiiius fólia pilis ramosis, 
illius autem siniplicibus vestiuiitur. Inndvationis modo species in 
seriem diiplicem dividuntur. Pars earum, monocarpia peracta, absque 
geminis emoriuutiir, veluti species ditionis demissioris (Agemmae). 
Pars altéra specieriini moiitanarum perennis, radice miüticipiti 
gemmas producit plures, ex qiiibiis iám jiüio et aiigusto rosulae 
basales vigent {Múltig ermnaeY) et vere seqiieiiti in caulem floriferum 
elongantur. 
H. matronalis. 
H. obtusa. 
H. nionilii'orm. , 
H. auavcul, 
H. setuiglabra. 
H. leiosoraa. 
H. nivea. _ 
H. Dcgeuiana. 
H. subsinuata. 
I H. glabrescpns. 
1 ■ H. candida. 
H. sibirica. | dadotricha. 
H. adenopoda. | 
H. oblor.gipetala 
H. silvestiis. 
H. Sleveuiaiia. 
H. lapsauifolia. 
_H. pycnotricha 
; H. Theopr. 
— H. Dinarica. 
H. Viabélyiana. 
H. laciniata, 
H. glutiuüsa. 
Monticolae. 
Medlterraneae. 
— Deserticolae. — H. trisiis. 
Hesperis. 
Etiam basi foliorum in duplicem seriem distribuuntur. Fólia 
superiora seriei primae sessilia, amplexicaulia, basi cordata aut 
sagittata, grosso serrata, nectariis juxtafoliaribns nnllis {Latifundae, 
sive Sessilifoliae). 
*) Cl. Wettstein (Osterr. Botan. Zeitschr. 1889,245) generibus Cheiranthi 
atquo Bnjaimi conjunctis nőmén Erysimi genericum imposuit. At genus 
Cheiranthi et apud Linnaeum (No 537, Genera pl. 1737) et apud TouRNEFOR- 
TiUM (Instit. p. 220) prius descrildtur, quam Erysimum (n 545, Instit. 228) 
Genus tamen posterius apud Linnaeom omnino mixtuin ex Chamaeplio, 
Barbaraea, júliaria et Eryshno cheiranthoide (Spec. pl. 1753,660—61), ut 
Erysimum sensu strietu spéciéi primae Linnaeanae (Chamaeplio, KluTiiue 
Andrz.) roservandum, Erysima verő reliqua, sensu Wettsteinii, ad Cheiran- 
thum redueonda sint 
*) Természettud. Közi. 1901. p 203. 
