312 
Füliu superiora seriei alterius brevitcr petiolata, aut hasi 
petiüli brevioris ad instar atteiuiata, dentibus miiioribus serrata, ad 
basini, loco stipulariini, nectariis extramiptialibiis {Angustitimdae 
sive Petiolulatae). Species suaveoleiites. 
Quod ptibeni attinet, Hesperides europaeae vulgo haplotricliae, 
pilis simplicibus putabantiir. In Iconibus Reiehenbachii, tóin. 2, n. 
4377 et 4378, H. sihirica L. {H. inodora RCHB. non L.) atqne 
H. matronalis sic foliis haplotrichis adnmbrantur. Fólia Hesperidam 
cladotriclia BoiSSíBKO innotnernnt, at in spéci ebns distingnendis 
oinnibiis conseqnenter — ut in Erysimis — iis non utebatnr. Pnbe 
canlis inferioris Hesperides aegerrinie, illa verő inflorescentiae bene 
distingvnntnr. Deniqne pnbes foliornni simplex et rainosa, distribntioni 
geograpliicae congrna, spéciéin tatain reddit. Itaque sünt : 
1. Haplotrichae. Fólia utrinqwe pilis ininoribns, densis, praecipne 
simplicibus inollia ; pilos ramosos nnllos, pancos ant in inarginibns 
solnin foliorum invenies. 
2. Cladotrichae. Fólia ntrinque pilis oinnilnis ant plcrisqno 
rainosis, rigidioribus, sparsioribns, patentibns aspera. 
Ad Cladotricliis pertinent 
1. Glandulosae : H. Theophrasti, 
2. Eglandulosae : 
a) foliis snperioribus basi dilatatis, sessilibiis : 
H. Dauriensis, U. Steveniana, H. Degeniana. 
b) foliis snperioribus breviter petiolatis : 
H. cladotricha, H. lapsanifolia. 
Deniqne glabritie organornm vegetativornni absoluta, forma 
foliornni, glabritie, pnbe ant glandnlis racenii, colore íloris et torma 
petalorum species distingvuntiir. Partes autem íloris reliqnae nior- 
phologice atqne biologice adeo intcr se conveninnt, nt species 
Hesperidam, quas ipse exaniinavi, in genera separare, nt voluernnt 
AndrzejOWSKI et Spach, nec non Bbck G. indicabat, omnino 
neqnit, neqne opus est. Snbgenera antem earnm tria, nti seipuintiir, 
non tantnin natnralia, séd etiam distribntioni geograpliicae optime 
respondent. 
Qnum series Ilesperiduiii natnraliter interrnpta sit, ordincm 
natiiralem continimm constitiiere haiid facile est, tamen series 
specierum atqne varietatuin, a me examinatarum — qnantiim íieri 
jiotnit — veritati approxiinans atqne natnrae consentanea. Sectio 
Deserticolarum, atqne Mediterranearnm distincte inter se et a Monti- 
colis separata et aberrationibns speciebnsque pancis cognita, Mon- 
iicolae antem polymorpliae. Si hamm nnnieros circnlí adinstar disponi- 
mns, circnlnm H. Vrahelgiana et Degeniana, Eglandtdosis proxiinae, 
lininnt glandnlis pancis, qnibiis series Glandalofarum {1. H. 
Dínarica) inchoatnr, itaqne series Glandidosarum et Eglandulosa- 
rum conjnngitnr, nt series ntraqne annnlnm eíficiat continimm, 
’) Flóra orientalis, I. p. 231 
