r 
345 
Transsilv. 53) biemies aut pluriennes, rosula innovationis florendi 
teinpore interdiim iám vigente. Caiilis, rami foliaqiie patenter vil- 
losa, foliis indivisis crassulis, infiorescentia + composita, corymbi- 
formis, pediinculis incrassatis, compresso-qiiadrangulis, breviterglan- 
dulosis. Flores compressiiisculi, calyce interdum colorato, glandu- 
lifero, apice pilis paiieis longioribiis barbato, jjeíaZis Imearibus, an- 
gustis, lividis, sordide luteis aut virescenti-lutescentibns, pallide 
violaceis, raro concoloribus, séd saepissime — more Hyoscyami 
nigri — intense-violaceo- aut atropurpiireo-venosis, in Haemo etiam 
atroviolaceis, sensim in unguem attenuatis ; stigmate brevi. Sili- 
quae piano -compressae, ancipites, absque carpophoro, erostres, ob- 
tusae, latae, ensiformes, minus torulosae, glabrae, denique cum 
pedunculo divaricatae, ut habitus totius herbae illura Eryngíi cam- 
pestrís referret. Valvae siliquarum dehiscentes, latltudine posterin- 
rn m dnpln angustiores, papyraceae, nitidae, nervo medio valido 
percursae replnm seminiferum percrassíim latitudine haud tegentes, 
septis inter semina fungosis, semine oblongo trigono. Ad basin 
pedímculorum idropie latere nectarinm parvulum ovoideura, rostra- 
tnm adest, séd prius ac in Monticolis deciduum. 
1. Species Deserticolariim : unica Hesperis tristis L. Sp. pl. 
I 1753, p. 663, SCHULTZ; Herb. norm. nov. ser. n. 416, in Hun- 
gáriáé centrális declivibus, silvá deorbatis, nec non in arenosis 
planitiei sat frequens : VersecM Hatvan, Eger, Pere-Márton comi- 
tatus Veszprém. (PiLLlTZ), Szécsény cott. Neográd (Apácahegy) et 
versus Buják (Haynald !). 
Synonyma : 
H. montana CluS. Pann. p. 335, 158.3, Hist. I. 296, 1601. 
í/. Pannonica Cam. Hort. 1588 p. 74 et ap. Ckantz Stirp. Austr. 1. 
1762, p. 74!. Crucif. 1769, 121 et in indice. 
H desertorum Velen. Sitzungsber. böhm. Gesollsch. 1893, XXXVII p. 
7. sive H. tristis .subsp. desertorum ej. Suppl. FI. Búig. p. 18, deseriptione at 
exemplaribus authenticis, in herbario Degenii, omnino cum H tristi nostra 
et Austriaca certissima, plurienni convenit, H. tristis Velen. autem 1. c. a 
Spécié Linnaeana pláne abhorret, vide p. sequ. 
Deilosma tristis SpACH Hist. nat. VI. 1838, 398. 
Hesperidium triste G. Beck, Fi v. Nied.-üsterr. 1892, p. 474. 
ClüS. 1. c. p. 335 „radix fibrosa, quam tamen biemiium sape- 
rare non arhitror^‘ dicitur. H. tristis ab autoribus saepissime bien- 
nis esse dicitur. Biennio certe flórét, at ipse radice crassa fru- 
stula caulina annorum praeteritorum, nec non rosulas innovationis 
gerente, plurienneni esse censeo. 
Vaiiat b) liomochroa Borb. in „A Kert", 1901, p. 457 breviter 
indicata. 
Foliis superioribus basi triangulari amplexicaulibus, inferne 
denlatis ; floribns concoloribus, sordide flavescentibus, absque venis 
coloratis ; peduuculis intus glandulosis, extus cum calyce glabris. 
*) Pótlékszerüen csak az újabb termőhelyeket közöljük. (Loci nonnisi 
hucusque ignoti commemorantur.) 
