H. — Spergála Morisonii Bor., in sabulosis ad Detrekő-Csii- 
-törtök consocie : Carice supina , Alsine viscosa, Cory népkor o. Yero- 
nica Dilién ii. 
A. H. — Dianthus Pontederae A. Kern. ditionis nostrae 
(Pozsony, Dévény, Wolfstal, Deutsch- Altén burg) teste dre. A. de 
Degen ad var. cardiolepis Borb. in iitt. pertinet, quae «squamis 
obcordatis ]atioribus» difiért. Typus D. Pontederae in planitie 
Moravi fluvii, e. gr. in sabulosis ad Detrekö-Csütörtök et Lozorno 
provenit. 
A. H. — Dianthus Lumnitzeri Wiesb. (ad ruinam Dévény, 
in montibus Braunsberg et Hundsheimer Berg) fere constanter 
albiflorus 1 ) perraro variat. 
a) petális albis barka petalorum rabra (Dévény !), quae forma 
iám Clusio nóta erat (Kar. pl. bist. 1601, 284: Garyophyllus silr. 
.V., var i e ta s). 
b) petális barbaque aequaliter pallide roseis (Hundsheimer 
Berg !). 
Specimina gynodioica, quae apud species at’fines hinc inde 
oceurrunt (D. spicidifolius ! D. serotinus'. cfr. etiam Kerner Sche- 
dae ad fJ. exs. austrohung. no 546), apud D. Lumnitzeri iám 
•Clusius observasse videtur (1. c. : Caryoph. silv. V., species III: 
Dévény! Specimina gynodioica ceterum minorifiora, illorum petala 
saepe minus profunde et magis regulái iter laciniata. — Flores 
D. Lumnitzeri praeterea ab Ustilagine violacea Fuck. (det. 
Báumler) nonnunquam inficiuntur. — Variat praeterea : 
H. — Dianthus Lumnitzeri Wiesb f. cosinus m., caulibus 
saepius 2 — 3-floris, calycibus rubris, 4—6 mm (in typo 4—5 mm) 
latis, squamis calycinis acutioribus, foliisque turionum steriliuin 
longioribus. Xotis indicatis igitur ad D. hungaricum Pers. (J>. 
Tátráé Borb.) 2 ) accedit, a quo tamen colore herbae glauco, nec 
viridi, floribus in universum paulo minoribus et foliis turionum 
non adeo elongatis difiért. D. hungaricus praeterea saepius uni- 
florus. D. eosinús caulibus saepius plurifloris foliisque longioribus 
etiam D. Neilreichii Hayeií (D. plumarius Auct. Austr. pro p.) 
in mentem revocat, a quo autem statura minus alta, eompacta, 
calycibus coloratis, paulo latioribus, squamisque acutioribus di- 
gnoscitur. Locum certum et valorem systematicom D. eosini cete- 
rum stúdium tantum omnium formarum affinium docere possit. 
Habitat in saxosis dolomiticis montis Raclisthurn, abunde. 
Flores plerumque pure albi. nonnunquam rosei, rarissime rosei 
barba purpureolilacina. Specimina parviflora gynodioica in eo- 
dem monte, alt. c. 500 m inveniuntur. 
M Kxinde D. virgineus Lumn. Haud recte igitur petala in Halács y FI. 
N()e. S!) pallide rosea indicantur. 
3 ) Specimina originalia in Herb. Fersoon asservata teste dre. A. he 
Degen in litt. plantam tatrieam, a Schiiltesio missam referuut. 
