Annals of the Transvaal Museum. 
35 
Het Basioccipitale (PI. Ill, IV, VII, VIII). 
Een dik, hoog en tamelik smal been, waarvan siechts twee oppervlakken 
te zien zijn, een in het foramen magnum en een achter-ondervlak. 
De sutuur met de exoccipitalia, voor zover zichtbaar, is reeds bij deze 
beenderen behandeld. Aan de voorkant grenst dit been bovendien nog 
aan het basisphenoid (PI. Ill, IV). De sutuur hiermede wordt voor- 
namelik gekarakteriseerd door de nederwaartse uitbochtingen rond de 
twee naar onder gerichte uitsteeksels van dit been. Tussen deze twee 
maakt de sutuur een bocht naar boven. Overigens is het een eenvoudige 
lijn. 
Het achter-ondervlak vertoont een hoge verhevenheid, die de kondylus 
helpt vormen en waaronder het overige gedeeite van het vlak zich als ean 
naar het midden en naar beneden steeds dieper wordende depressie uit- 
breidt. De kondylus verhevenheid is breder dan hoog en de zich daarop 
bevindende oppervlakte is, evenals bij de exoccipitale gedeelten, met 
talrijke, kleine putjes voorzien en bovendien zwak konvex. Het gevolg 
van het konvex zijn der drie kondylus delen is, dat de suturen op de 
kondylus diepe groeven vormen en dat op de plaats van vereniging der drie 
suturen zich een diepe put bevindt. De onderrand van de kondylus is 
ook overhangend. Het overige gedeeite van het achter-ondervlak loopt 
van de kondylus eerst recht naar voren, buigt dan geleidelik naar beneden, 
om op een bepaalde af stand weer naar voren te buigen en zelfs nog iets 
naar boven. De zijkanten van dit gedeeite echter blijven van de kondylus 
af langs de sutuur met de exoccipitalia lopen tot bij de brede, platte rand, 
die het basioccipitale rond de openingen vormt, welke bij de exoccipitalia 
reeds genoemd zijn. Deze platte rand is een voortzetting van het platte 
ondervlakje van het korte, exoccipitale uitsteeksel en strekt zich uit tot 
het basisphenoid. Het is dus halve-maanvormig. Het maakt met het 
overige gedeeite van het achter-ondervlak een scherpe rand. Het onder- 
vlak, tussen de twee randen der genoemde openingen, is konkaaf . Daardoor 
geeft het gedeeite aan de openingen grenzende de indruk van een uit- 
steeksel. 
Van het vlak in het medullare kanaal (Pi. VII, VIII) is siechts weinig 
mee te delen, daar het niet geheeJ. kon blootgelegd worden. Langs het 
midden van de basis van het kanaal loopt een smalle rug, die naar beide 
zijden afloopt en dan verder door gesteente bedekt is. Deze rug strekt 
zich uit van het basisphenoid tot de onderlinge sutuur der exoccipitalia. 
Hier is hij trouwens veel breder dan verder naar voren toe. Dit gedeeite 
wordt waarschijnlik door Owen bedoeld, waar hij van L. Aljredi ( 4 , bl. 51) 
zegt : “ . . . the basioccipital appearing at the interspace of the 
exoccipitals immediately within the cranial cavity.” 
Het achtervlak vertoont zeer fijne groeistrepen, die, van een plaats 
midden onder de kondylus-verhevenheid, divergeren. 
Afmetingen : 
Grootste breedte van het been 38 mm. 
Grootste hoogte 35 mm. 
Breedte van het basioccipitale deel van de kondylus. . . . 21,2 mm. 
Hoogte van dit kondylus gedeeite 13,8 mm. 
