44 
Annals of the Transvaal Museum. 
Naar achteren splitst zich het vomer in twee lappen, die de opening 
omsluiten, welke reeds bij de pterygoidea is genoemd. De randen dezer 
gedeelten verbinden zich met de achterranden van de paiatina. 
Daar een van de neuskanalen wat uitgewerkt is, kan men een zijde 
van het vomer gedeeltelik zien ; deze is glad. De groeistrepen, voor 
zover zichtbaar, lopen van voor-onder naar acliter-boven. 
Het vomer werd voor het eerst als zodanig herkend door Broom 
(8, bl. 171 en 172). Seeley hield de centrale verhevenheid op het 
gehemeltevlak van het premaxillare ervoor (7, bl. 174). 
Afmetingen : 
Lengte op bet gehemeltevlak 48 mm. 
Breedte der omsloten opening 5 mm. 
Het Ethmoii . 
Dit been is bij ons exemplaar afwezig. Ten minste, het is niet waar 
men het zon verwachten. Bij het uitwerken van de holte onder de 
frontalia werd echter een dik been aangetroffen bijna onder het rechter 
nasale, dat duidelijk van zijn plaats verschoven was. Door het prepareren 
is dit been grotendeels verloren gegaan. Het exemplaar No. 4000 heeft 
echter boven het basisphenoid een dik been, dat mediaan symmetries ligt. 
Bovendien ligt het zowat midden onder de frontalia. Het achtereinde van 
dit been is biijkbaar beschadigd. Het bovenste deel ervan is dun, doch 
lager draagt het aan beide zijden een driezijdige verhevenheid met een 
bijna plat bovenvlak en helbnde zijden. Deze verhevenheden geven het 
been een dikte van minstens 5 mm. Ik zal er hier echter niet meer van 
zeggen, daar ik dit exemplaar voor een latere gelegenheid bewaren wil. 
Broom besehrijft het ethmoid als een betrekkeiik dunne plaat, geJegen 
tussen de frontalia en het boveneinde van het basisphenoid ; de achterrand 
heeft volgens hem een uitholling waarschijnlik voor het voorste gedeelte 
der hersenen en een inkeping waarschijnlik voor de gezichtszennwen 
(10, bl. 76). 
De Stapes. 
Ook deze beenderen zijn niet meer aanwezig. Het zijn biijkbaar 
dezelfde als het door Huxley bedoelde “ intercalary bone ” (1, bl. 653), 
en de door Seeley “ malleus ” genoemde beenderen (b.v. 5 , bl. 241). 
Broom besehrijft ze als “ dumb-bell shaped bone ” bij Oudenodon KoTbei 
( 14 , bl. 348 en 350) ; hij noemt ze daar stapes. 
De Sclerotica. 
Deze zijn niet aangetroffen. Eens zijn zij gevonden bij Lystrosaurus 
declivis ( 2 , bl. 50) , overigens is er nooit melding van gemaakt. 
Trans versa. 
Daar de verhoudingen in deze schedel zo duidelik zijn te bestuderen* 
kan worden gekonstateerd, dat er in de schedel van Lystrosaurus latirostris 
