Annals or the Transvaal Museum. 
33 
Terzijde van de kondylus en onder de rand bevindt zich een vrij grote 
opening, die als doorgang diende voor de IXde, Xde, Xlde en Xllde zennw. 
Deze opening ligt in een vlakke uitdieping, die zich schuin naar onder 
en naar buiten toe voortzet, aan de binnenzijde begrensd door een in dezelfde 
rich ting verlopende, zwakke rug, welke nog aan de onderzijde van de 
kondylus- verhevenheid ontspringt en langs de sutuur met het basioccipitale 
naar de onderrand loOpt en aan de buitenzijde begeleidt door een krachtigere 
en bredere rug, welke ontspringt op een rug tussen kondylus en laterale 
opening in het exoccipitale. Deze rug zet zich voort op een breed en dik 
uitsteeksel, dat aan het kwadraatbeen en het squamosum grenst. Bij 
het squamosum is deze rug het hoogst. Volgens zijn lengte-richting is 
hij konkaaf. Van de boven-buitenhoek der kondylus-verhevenheid tot 
aan de laterale opening, reeds bij de sutuur met het squamosum genoemd, 
strekt zich een brede, lage verhevenheid uit ; deze loopt dus nagenoeg 
even wij dig aan de sutuur met het supraoccipitale. Tussen deze rug en 
die op het brede uitsteeksel naar het squamosum-kwadraatbeen bevindt 
zich een zeer diepe put, die door een plat vlak van het squamosum naar 
buiten wordt begrensd. De exoccipitale wand van deze put is konkaaf 
van boven naar beneden doch konvex van de rand naar de diepste plaats 
der diepte. Boven de kondylus-verhevenheid, aan de rand van het 
foramen magnum, bevindt zich nog een klein bultje, dat echter zoowel 
links als rechts beschadigd is. Bovendien is er nog een kleine, smalle 
en lage rug in het midden van de sutuur met het supraoccipitale. Overigens 
is het grootste gedeelte van het oppervlak bedekt met groeistrepen. Deze 
divergeren in ’t algemeen van de voet van de kondylus-verhevenheid en 
van het kleine bultje daarboven. De rand van het foramen magnum is 
scherp afgerond en loopt niet door bij de kondylus. De zijkanten zijn 
bijna recht en slechts in het midden een weinig naar binnen gebogen. De 
bovenrand is sterk konkaaf en de kondylus- zijde zwak konkaaf. 
Bij de beschrijving van dit achtervlak bij L. Murrayi maakt Huxley 
reeds melding van de laterale opening, van de diepe groeve en het brede 
uitsteeksel, dat tegen het squamosum en het kwadraatbeen stoot. Van 
de laterale opening werd door Seeley (5, bl. 245) evenals door Jaekel 
(11, bl. 187) gedacht, dat het een gehooropening kon zijn ; deze ligt echter, 
zoals Broom ook reeds aangeeft (14, bl. 350), aan het ondereinde van het 
basioccipitale uitsteeksel. 
Het voorvlak (PI. I, II, V, VI) vertoont een grote verhevenheid en 
twee dunne uitsteeksels. De verhevenheid is langgerekt in de rich ting 
van de sutuur met het supraoccipitale bij het foramen magnum tot het 
achterwaartse uitsteeksel van het pterygoid. Zij is ongeveer twee keer 
zo lang als breed. De buitenrand er van is steil, de onderrand loopt geleide- 
lijk over in het eigenlike vlak en de binnenrand is minder steil dan de 
buitenrand. De bovenrand is slechts zwak geprononceerd. Het vlak op 
deze verhevenheid is wat gewrongen, zodat het bovenste gedeelte zich een 
weinig naar buiten keert, terwijl het onderste gedeelte recht naar voren 
wijst. 
Aan het boveneinde van de sutuur met het basisphenoid, welke alleen 
rechts is blootgelegd, bevindt zich een lang en dun uitsteeksel, dat echter 
bij het prepareren gebroken is. Dit uitsteeksel wijst bijna recht naar 
3 
