32 
Annals of the Transvaal Mtjseijm. 
foramen. Links zet zich de sutuur onder het foramen voort door een 
diepe holte en buigt zich daarna weer naar voren over de hoogte heen, 
welke gevormd wordt door het squamosum en het exoccipitale uitsteeksel. 
Het exoccipitale is hier in aanraking met het kwadraatbeen. Daar, waar 
de sutuur op het voorvlak zal treden, legt zich het achterwaartse uitsteeksel 
van het pterygoid tegen het exoccipitale (PL III, IV) ; de sutuur hiermede 
is echter zeer kort. Op het voorvlak komt dan nog een korte sutuur met 
het kwadraatbeen en daarna de sutuur met het squamosum. Deze loopt 
eerst een weinig naar buiten en dan naar de onderrand van het reeds 
genoemde foramen. Van de bovenrand van dit foramen zet de sutuur 
zich nu naar binnen voort tot het supraoccipitale (PL I, II). De hele 
sutuur met het squamosum op het voorvlak is een zigzaglijn. De sutuur 
op het achtervlak is, voor zover duidelik zichtbaar, slechts zwak golvend. 
Owen noemt deze sutuur bij declivis “ deeply indented ” (2, bL 50). 
De volgende sutuur op het voorvlak is die met het basisphenoid . 
Beginnend aan de binnenrand van het foramen magnum, aan de binnen- 
zijde van het straks tenoemen uitsteeksel, zet deze zigzagsutuur zich schuin 
naar onder en naar buiten toe voort tot aan de binnenzijde van het naar 
voren en beneden gerichte uitsteeksel. Daarna gaat de sutuur in het 
daarachter gelegen foramen en van daar ongeveer in dezelfde richting als 
het voorgaande langs het naar onder gerichte uitsteeksel van het basi- 
sphenoid naar een foramen tussen de naar onder gerichte uitsteeksels van 
exoccipitale en basioccipitale. Op de achterwand van deze opening komt 
de sutuur met het basioccipitale weer te voorschijn (Pl. VII, VIII), buigt 
zich over de onderrand naar het achtervlak en loopt daar, met de overeen- 
komstige sutuur naar boven toe konvergerend, als een rechte lijn naar 
den kondylus. Hierop buigen beide suturen zich sterker naar elkaar toe, 
zodat zij elkaar boven het midden van de kondylus ontmoeten. Hier 
begint de onderlinge sutuur der exoccipitalia, die zich over de bovenrand 
van de kondylus heen voortzet tot in het foramen magnum. Hier stoot 
zij echter direkt tegen het basioccipitale, dat in het foramen weer te voor- 
schijn komt. De beide suturen met dit been maken hier een hoek van 
ongeveer 90 graden met elkaar en dalen spoedig af in een diepte tussen 
basioccipitale en exoccipitale gelegen. Hierin is echter de sutuur niet 
verder te vervolgen. 
Het achtervlak dezer beenderen is oneffen door diepe putten en brede, 
hoge verb event) eden. De merkwaardigste dezer laatsten is wel diegene, 
die deel uitmaakt van de kondylus. Deze verhevenheid rijst hoog boven 
haar naaste omgeving. Haar gewrichtsviakte is konvex doch niet bol- 
vormig, bedekt met vele putjes en overigens niet glad. De randen ervan 
hangen over het lagere gedeelte van het been heen. Het exoccipitale 
gedeelte van de kondylus-oppervlakte is min of meer gelijk aan het basi- 
occipitale gedeelte. Evenals bij Oudenodon pusilius Jaekel ( 11 , bl. 185) 
steken ook hier de beide exoccipitale gedeelten verder naar achteren dan 
het basioccipitale, hoewel blijkbaar niet in dezelfde verhouding. Ten 
opzichte van het vlakke gedeelte van het achtervlak van de exoccipitalia 
steken zij 2 mm. verder naar achteren dan het basioccipitale. Jaekel 
zegt l.c. “ Immerhin tritt die Tendenz zur Theilung des Condylus und 
zur Zuriickdrangung des basioccipitale unverkennbar deutlich hervor.” 
