30 
Annals of the Transvaal Museum. 
sutuur met dit been een hoek van 90-120 graden. Daar waar bij het 
interparietale de sutunr met het supraoccipitale begint, maken zij met 
de groeistrepen op dit laatste been een zelfde hoek. Bij de sutuur met het 
interparietale is duidelijk te zien, dat de zijvlakken van dit been een 
gedeelte van de buiten-achtervlakte der tabularia bedekken en deze daar 
dus inwiggen tussen het interparietale en de achterwaartse uitsteeksels 
der parietalia. 
Afmetingen : 
Lengte minstens. . . . . . . 26 mm. 
Breedte 19 mm. 
Het Supraoccipitale (PL VII, VIII). 
Dit been vormt een groot gedeelte van het achterhoofdsvlak en ligt 
tussen interparietale, tabularia en squamosa aan de boven- en zijkanten 
en de exoccipitalia aan de onderzijde. Het is een breed been, waarvan 
aan de voorzijde slechts twee kleine vlakjes zichtbaar zijn. Bij de suturen 
met de exoccipitalia is het zeer dun ; een dun en smal gedeelte van het 
been ligt hier tegen het achtervlak der exoccipitalia en bedekt deze dus 
gedeeltelik. lets hoger echter reikt de dikte reeds tot aan het voorvlak. 
De sutuur met interparietale en tabularia is reeds besproken ; die 
met de squamosa op het achtervlak is onduidelik, daar deze gedeelten der 
verstening beschadigd zijn. Slechts een klein gedeelte der sutuur is te 
zien aan de rechterkant dichtbij het exoccipitale. De suturen met de 
exoccipitalia zijn ook niet over hun gehele lengte duidelik. Bij het foramen 
magnum, onder het midden van de zijranden, bevinden zich op de exoccipi- 
talia twee knobbels en hierboven, ongeveer in het midden der randen, 
bevindt zich een vlakje, dat zich duidelik naar boven toe onder het been 
voortzet, dat hier supraoccipitale wordt genoemd. De grenslijn der twee 
beenderen zet zich aan beide kanten eerst dwars over het achterhoofdsvlak 
voort en vervolgens over een lage, meer naar boven gerichte rug. De 
grenslijn is aan de linkerkant tot aan het squamosum te vervolgen, doch 
rechts is zij slechts tot op een halve cm. van het squamosum duidelik. 
Hoewel dus deze grenslijn veel te wensen overlaat, kan ik haar toch niet 
als een barst beschouwen, daar het mij evenmin gelukte zelfs maar een 
enkele der talrijke groeistrepen op de beide beenderen van de een op 
de ander te vervolgen. Bovendien is langs een klein gedeelte van de 
linker grenslijn op beide beenderen een klein plekje, waar de groeistrepen 
duidelik met de grenslijn naar buiten toe konvergeren. Aan een andere 
Lystrosaurus schedel (Pal. Kat. No. 4001), te hulp geroepen om hierover 
beter uitsluitsel te geven, is deze konvergentie aan beide grenslijnen zeer 
duidelik. Dit is daarom van veel belang, omdat vroeger meestal de beide 
helften van het supraoccipitale beschouwd werden door een sutuur van 
elkander gescheiden te zijn en tot het overeenkomstige exoccipitale te 
behoren. Deze sutuur lag dan juist onder het interparietale en liep naar 
de bovenrand van het foramen magnum. Zoo zegt Owen van declivis 
( 2 , bl. 50) : “The exoccipitals meet and join together above the foramen 
magnum.” Ook Lydeklcer geeft bij declivis alleen een grens onder het 
interparietale aan (8, bl. 34). Op genoemde plaats nu komt aan ons exem- 
