Annals of the Transvaal Museum. 
29 
De Tabularia (Pl. VII, VIII). 
Aan beide zijden van bet interparietale ligt een plat, vierkantig been 
tegen de binnen-achterwand van de parietale kammen. Zij worden boven- 
dien nog begrensd door het squamosum en het supraoccipitale. Deze 
beenderen wilde ik eerst met Seeley epiotica noemen, en wel omdat ik 
ze als homologieen opvat van de algemeen aldus genoemde beenderen der 
Stegocephalen. Met de gehoorbeenderen bebben zij echter, althans bij 
onzen Lystrosaurus, niets te maken. Bovendien is er geen enkele aan- 
wijzing, dat zij, hoe dan ook, met het gehoororgaan in verbinding stonden. 
Dit lijkt trouwens reeds zeer onwaarschijnlik. Het is daarom, dat ik, 
na door Dr. Broom er op gewezen te zijn, dat Cope dit been een andere 
naam had gegeven, liever diens benaming hier gebruik. 
Voorzover kon worden nagegaan, is dit been tot nog toe alleen door 
Cope in 1870 en door Seeley in 1889 waargenomen. Bij de beschrijving 
van de schedel van L. microtrema vergelijkt Seeley het interparietale 
van Lystrosaurus met de beenderen, die bij Amphibia zooals Loxomma, 
b.v. in Zittel’s handboek, supraoccipitalia worden genoemd. Terzijde 
van de supraoccipitalia van Loxomma liggen nu nog twee andere beenderen, 
de epiotica, en Seeley vindt nu aan elke zijde van het interparietale van 
L. microtrema een been, dat met deze te vergelijken is. Seeley’s mede- 
deling hieromtrent laat aan duidelikheid niets te wensen. Hij zegt 
(5, bl. 230) : “ It is well seen at the side of the skull of B.868, as a broad 
plate of bone, which extends between the interparietal and the squamosal, 
and rests upon the supraoccipital part of the occipital plate, so that in 
plan of construction of this region of the skull there is a close approximation 
to the Labyrinthodont type, which in so far as I can judge from Mr. Maw’s 
specimen of Loxomma in the British Museum, has a vertical occipital 
region. The transverse extent of this (?) epi-otic bone is 4 cm. in B.868 ; 
its position is oblique, and its breadth about 1 -5 cm. In other species 
the position of the bone is different ; in Dicynodon leoniceps it appears to 
descend obliquely downward, outward, and backward. In D. tigriceps 
its development appears to be greater upon the roof of the skull, where it 
seems to me to overlap the parietal bone, and to be defined by difference 
of colour of the bone, and a convex sutural border, which the undivided 
parietal to extend back between the epi-otic bones. The epi-otic bones 
are in contact with the pair of remarkable bones which form the roof of the 
temporal region of the skull.” Het is wel merkwaardig, dat, na zulk een 
duidelike beschrijving, er nooit meer melding van is gemaakt. 
Van de suturen zijn alleen de reeds beschrevene met het interparietale 
en die met het squamosum duidelik zichtbaar. De laatste loopt van de 
sutuur met het interparietale op de kam even wij dig aan de kamhoogte 
naar achteren tot voorbij het einde van het parietale uitsteeksel. Daar 
buigt zij naar beneden naar het supraoccipitale, doch dit gedeelte is 
onduidelijk, daar de verstening hier gebroken is geweest. Op de plaats 
waar de sutuur met het supraoccipitale moet liggen is het been beschadigd. 
Het enige zichtbare oppervlak van deze beenderen is glad en bedekt 
met van uit het midden divergerende groeistrepen. Deze maken met de 
groeistrepen op de zijvlakken van het interparietale in het midden van de 
