28 
Annals of the Transvaal Museum. 
binnenzijde der parietale karnmen twee platte uitsteeksels. Het doet met 
mee aan de begrenzing van het foramen magnum. Dit been werd vooral 
door Owen supraoccipitale genoemd (2, bl. 50, 4 , bl. 49, 51, enz.). Owen 
zegt echter (1 c.), dat hij geen sntuur vond tussen het parietale on het 
supraoccipitale en dat hij door vergelijking er toe gebracht is, het onderste 
deel van dit been als supraoccipitale te beschouwen. Waarschijnlik was 
zijn bedoeling het bovenste deel dan aan “ het parietale ” toe te schrijven. 
Huxley ( 1 , bl. 653) schrijft het deel van het interparietale, boven een als 
sutuur genoemde barst gelegen, toe aan het parietale, waardoor dit been 
dan een driehoekig kaudaal vlak krijgt ; het onder deze barst gelegen 
deel rekent hij tot het supraoccipitale. Huxley onderscheidde het inter- 
parietale dus niet. Dit gebeurde voor het eerst door Seeley (zie hieronder). 
Daar het interparietale zich ver naar voren tussen de achterwaartse 
uitsteeksels der parietalia indringt, vormt het een diepe inkeping in de 
bovenrand van het occipitale vlak, een insnijding, waarvan vorm en diepte 
bij de verschillende soorten nog al veranderlik schijnt te zijn en waarvan, 
vooral ook omdat deze rand zo in ’t oog valt, herhaaldelik melding wordt 
gemaakt. 
De sutuur met de parietalia is reeds daar besproken. Die met de 
tabularia begint iets achter het hoogste punt van de parietale kam, buigt 
van daar naar beneden in de richting van het boveneinde van het foramen 
magnum. Voordat nu het supraoccipitale bereikt wordt vertoont deze 
sutuur nog een paar krachtige slingeringen. De sutuur met het supra- 
occipitale is in ’t algemeen half cirkelvormig. De boveneinden dezer 
sutuur buigen met een naar onder konkave bocht naar de einden der 
suturen met de tabularia. Nauwkeuriger kan zij niet beschreven worden, 
daar het interparietale en het supraoccipitale zich ten opzichte van elkaar 
een weinig hebben verplaatst en nu de onderrand van het bovenste been 
2 mm. verder naar achter ligt dan de bovenrand van het onderste been. 
Het zichtbare oppervlak van het interparietale is in hoofdzaak glad. 
Over het midden loopt een lage ribbe, die een voortzetting is van de centrale 
ribbe der parietalia. Deze ribbe zet zich tot bijna aan het ondereinde 
voort. Seeley ( 5 , bl. 229) zegt, dat het “ superoccipital ” van L. micro- 
trema, waarvan hij later vermoedt, dat het een interparietale kan zijn 
(bl. 230), door een mediane sutuur in tweeen gedeeld is. Om zeker te 
zijn, heb ik het interparietale van ons exemplaar nog eens nauwkeurig 
nagezien en gevonden, dat er een kleine barst loopt van het midden van 
de onderrand naar boven toe tot op ongeveer een vierde deel van het been, 
om daarna naar links af te buigen. Een mediane sutuur is bij onzen 
Intirostris dus niet aanwezig. De zijkanten van het oppervlak, welke 
tegen de parietale kammen gelegen zijn, maken met het middelste gedeelte 
een hoek van ±120 graden. Zij zijn bedekt met fijne groeistrepen, die van 
de plaats, waar deze vlakjes in het centrale gedeelte overgaan, naar de 
rand toe zwak divergeren. 
Afmetingen : 
Lengte van het achtervlak 37,5 mm. 
Grootste breedte nabij de sutuur met het supraoccipitale . 33, 5 mm. 
Grootste afstand der zijvlakjes 22,7 mm. 
