26 
Annals of the Transvaal Museum. 
van de kam eenvondig als het achtervlak van het parietale uitsteeksel 
(2, bl. 50) en, dezelfde mening is Lyoekker toegedaan (6, bl. 11 en 34). 
Seeley daarentegen vi'ndt hier zelfstandige beenderen, die hij epiotica 
noemt (zie tabnlaria). Cope noemt ze opisthotica. Bij geen enkele andere 
onderzoeker vind ik hiteromtrent iets aangegeven. In verband met de 
bedekking door het squamosum haal ik even aan wat Huxley daaromtrent 
zegt van L. Murrayi : “ The parietal process, whose end is rather more 
than two inches from the centre of the bone, passes in front of, and overlaps 
the inward process of the squamosal.” (1, bl. 653). Daar echter in onze 
schedel, zoals hierboven niteengezet, het laterale uitsteeksel van het 
squamosum voor het parietale komt, schijnt het mij toe, dat bij Murrayi 
een deel van het postorbitale voor parietale gehouden is, want bij latirostns 
en de Anomodontia in ’t algemeen ligt dit wel voor het squamosum. 
De bovenste sutuurlijn met het preparietale is meandervormig (zie 
Fig. 2) ; die met het frontale eveneens, doch hier zijn de slingeringen 
weinig maar zeer krachtig, zodat de sntnnrzone hier meer dan 1 cm. breed 
is (zie Fig. 1). De grens met het postfrontale wordt gevormd door een 
langgerekte, zeer smalle, inspringende bocht, waarvan de binnenzijde en 
het achterste gedeelte van de bnitenzijde tussen parietale en postfrontale 
liggen, terwijl de naar voren gerichte voortzetting ervan tussen post- 
frontale en postorbitale ligt (zie Fig. 1). Het punt, waar de aanraking 
met het postfrontale ophoudt en die met het postorbitale begint, ligt 
ongeveer in een loodlijn op het mediane vlak, getrokken door het vooreinde 
van het foramen parietale. Van hier is de sntnnr met het postorbitale 
en het squamosum een min of meer konstant gebogen lijn, die zich eerst 
aan de buitenkant van de parietale rand bevindt, doch ongeveer in het 
midden er over heen gaat en dan aan de binnenzijde ervan te vinden is. 
Deze lijn loopt door tot voorbij het midden van het tabulare en keert dan 
terug ongeveer even wij dig aan zichzelf en zeer nabij het voorgaande 
gedeelte. Vervolgens buigt zij langs de bovenrand van het interparietale 
in de grote diepte tussen de parietale randen af en vertoont zich op de 
kleine rug in het midden dezer diepte als een slingerende sutuur (PI. VII, 
VIII). De sntnnr door Huxley van dit gedeelte van L. Murrayi be- 
schreven, wijkt hier sterk van af (1, bl. 653). Hij noemt een opening 
van een kwart duim breedte tnsschen het “occipital-bone” (het inter- 
parietale) en de parietalia. Deze opening komt goed overeen met een 
barst van 1 mm. breedte dwars over de mediane ribbe van het interparietale 
van ons exemplaar en is dus waarschijnlik ook een barst. Uit de tekening 
PI. XXIII, fig. 2, blijkt, dat de barst dwars over het interparietale loopt 
en lager ligt dan bij ons exemplaar. Op de genoemde, straks verder te 
bespreken rug bevindt zich de onderlinge sutuur der beide parietalia. Dit 
is een lijn met zeer kleine bochtjes, die echter bij het ingaan van het 
foramen parietale verdwijnen. Owen zegt, dat er geen spoor is van een 
onderlinge sutuur der parietalia en deze dus een been vormen. Broom 
meent, dat Owen tot deze veronderstelling kwam, omdat hij geen sutuur 
vond waar het preparietale gelegen is. De genoemde rug komt blijkbaar 
niet bij alle soorten op gelijke wijze voor. Volgens Seeley (7, bl. 170) 
is er bij L. platyceps slechts een kleine verdikking aan het achtereinde der 
onderlinge sutuur. 
