Annals of the Transvaal Museum. 
25 
Het kleine ondervlak is zwak konvex in een richting van voor naar 
achter en zwak konkaaf in een richting loodrecht daarop. De voorrand 
van het vlak ligt daarbij nog nagenoeg in het niveau van het ondervlak 
van de frontalia, doch naar achteren beginnen het midden van het vlak 
en daarna ook de zijkanten steeds sterker naar het bovenvlak te buigen 
tot het foramen bereikt wordt, waar met het reeds besproken foramen- 
vlakje een duidelijke rand gevormd wordt. Overigens is het ondervlak 
glad. 
Afrnetingen : 
Grootste breedte van het bovenvlak 22,9 ram. 
Rechte afstand van het achtereinde der onderlinge sutuur 
der frontalia tot het achterste punt der sutuur met 
de parietalia op het bovenvlak (lengte) 21,3 mm. 
Lengte van het ondervlak ±12 mm. 
Breedte van het ondervlak ±12 mm. 
Diepte van het foramen ±17 mm. 
Lengte van het foramen op het bovenvlak ±10 mm. 
Breedte van het foramen op het bovenvlak 7 mm. 
De Parietalia (PI. I, II, VII, VIII). 
De vertikale en lengte uitbreiding dezer beenderen is veel groter dan 
hun breedte, doordat zij naar voren, naar achteren en naar beneden grote 
uitsteeksels ontwikkeld hebben. Het naar voren gerichte deel (PL I, II) 
is smal en diep, omsluit het achterste gedeelte van het foramen parietale 
en stoot tegen het preparietale, het frontale, het postfrontale en het post- 
orbitale. Het eindigt juist tegenover het midden van het preparietale. 
Het naar beneden gerichte deel strekt zich nog eens zo ver uit als het onderste 
oppervlak van het preparietale. De onderste rand hiervan is dun, doch 
het been wordt naar boven toe snel dikker, zoodat de beide parietalia 
zich nog beneden het onderste vlak van het preparietale verenigen. Het 
voorste, naar achteren en beneden gerichte gedeelte van de onderrand 
van dit uitsteeksel is verbonden met het verbrede boveneinde van het 
columellare. Het achterste gedeelte van deze rand staat in verbinding 
met het voorvlak van het supraoccipitale. Het achterste uitsteeksel is 
lang, breed en zeer dun. Het bevindt zich in de naar buiten hellende 
parietale rand. Seeley (5, bl. 230) beschrijft de parietalia van L. micro- 
trema als hoofdzakelik uit deze uitsteeksels bestaand. Hij beschouwt ze 
niet als de echte parietalia, doch overeenkomende met de parietalia der 
hogere vertebraten. Een been voor het parietale foramen, blijkbaar het 
preparietale, beschouwt hij als eigenlik parietale. Hoofdzakelik wordt 
dit uitsteeksel aan de buitenzijde bedekt door het naar binnen gekeerde,. 
laterale uitsteeksel van het squamosum ; bij de oorsprong van het uit- 
steeksel in kwestie echter krijgt het postorbitale nog een kleine gelegenheid 
aan deze bedekkingmee te doen. Aan de binnen- of achterzijde wordt het 
aan de voorkant bedekt door het interparietale, terwijl de achterste helft 
bedekt wordt door het tabulare (PL VII, VIII). De bedekking door dit 
been is niet altijd bespeurd en erkend. Owen beschouwt het achtervlak 
