Annals of the Transvaal Museum. 
23 
buigt zich nog voor het postfrontale over in het achtervlak, terwijl er 
daar, ongeveer op de grens van de twee een kleine, knobbelvormige ver- 
bevenheid ligt. Het achtervlak is aanvankelik breed, wordt echter naar 
achteren toe smaller. Het rondt regelmatig af in het ondervlak. Nabij 
de bovenrand loopt, als voortzetting van de parietale kam, een zwakke 
ribbe, die, van af het vooreinde van het parietale, zich van de sutuur afwendt 
en bijna rechtnit verloopt naar de plaats waar de sutuur met het post- 
frontale op het bovenvlak zich op het voorvlakje begeeft. Deze ribbe 
wordt duidelik beschreven door Owen bij declivis ( 2 , bl. 49) : . . the 
sides of the notch (de parietale kammen) being continued forward 
and gradually subsiding on the parietal plane as they curve outward to 
the postfrontals.” Het achtervlak is voorzien van zwakke strepen, die in 
het midden van het been van het ondervlak uitgaan en achterwaarts steeds 
tegen de bovensutuur uitloopen. Het gedeelte direkt achter het voor- 
vlakje van het postfrontale vertoont geen strepen doch fijne putjes. 
Afmetingen : 
Afstand van het achtereinde tot het vooreinde 92,5 mm. 
Grootste breedte van het been ±23 mm. 
Grootste breedte boven het einde van het jugale 13 mm. 
Grootste dikte boven het einde van het jugale 8,5 mm. 
Lengte van de sutuur met het vooreinde van het squa- 
mosum ±23 mm. 
Onderlinge afstand der vooreinden der beide beenderen. . 138 mm. 
Idem der achtereinden 51 mm. 
Het Preparietale (PI. I, II, VII, VIII, en Fig. 2). 
Dit been wordt begrensd door het foramen parietale, de naar voren 
gerichte uitsteeksels van de parietalia en de frontalia met hunne naar 
achteren gerichte uitsteeksels. Omtrent de vorm van het been kan alleen 
worden gezegd, dat, daar het bovenvlak groter is dan het ondervlak en 
de afstand dezer vlakken de grootste af meting van het been is en beide 
vlakken een min of meer cirkelvormige gedaante hebben, deze in het 
algemeen te vergelijken is met een afgeknotte kegel, waar van de top naar 
beneden gekeerd is en de as ongeveer vertikaal staat. 
De eerste opmerking omtrent een dergelijk been vind ik bij Huxley 
(3, bl. 11), die het eerst bij een Indische vorm en toen bii L. murrayi aantrof. 
Daarna noemt Seeley het eerst parietale ( 5 , bl. 231). Bij de beschrijving 
van L. platyceps beschrijft en noemt hij een duidelik preparietale (7, bl. 170), 
dat hartvormig is en de punt naar achteren keert. In 10 , bl. 79 vergelijkt 
Broom het preparietale van verschillende Anomodontia. Van Lystrosaurus 
noemt hij alleen dat van Seeley’s platyceps. Jaekel ( 12 , bl. 182) noemde 
dit been kort geleden bij Oudenodon parietale, doch geeft geen naam aan 
wat hier parietalia zijn genoemd. 
De sutuur op het bovenvlak is bijna een volkomen cirkel (zie echter 
Fig. 2). De helft van deze cirkel ligt tussen frontalia en preparietale, de 
andere helft tussen dit been en de parietalia. Slechts bij het foramen 
parietale is de sutuur op het bovenvlak onderbroken. De sutuur met de 
frontalia is reeds besproken en die met de parietalia zal daar worden 
behandeld. 
