22 
Annals of the Transvaal Museum. 
De Postorbitalia (PL I-VIII). 
Dit zijn lange, dunne beenderen, die, van de laterale uitsteeksels der 
squamosa (bij de parietalia), reiken tot de onderrand der oogholte en dus 
tot dichtbij de jukbooguitsteeksels der maxillaria. Zij leggen zich aan- 
vankelik met een grote, naar voren konvexe bocht tegen de buitenwand 
van postfrontalia, parietalia en van de laterale uitsteeksels der squamosa. 
Daarna buigen zij zich met een naar voren konkave bocht van de achter- 
wand der postfrontalia naar de voorwaarts gerichte uitsteeksels der 
squamosa. Zij vormen zo de binnen- en voorrand der slaapholten en de 
achterrand der oogholten. Deze randen zijn derhalve vrij. Yroeger 
werden deze beenderen algemeen postfrontalia genoemd, doch sinds Broom 
de werkelike postfrontalia vond (zie daar), kunnen zij nog slechts als 
postorbitalia beschouwd worden. 
De sutuur met het jugale en het postfrontale is reeds bij deze beenderen 
beschreven. Die met het parietale zal daar worden behandeld. De 
sutuur met het naar voren gerichte uitsteeksel van het squamosum heeft 
de vorm van een cirkelboog en is overigens een eenvoudige lijn. 
Op de parietalen kam, ongeveer tegenover het achtereinde der onder- 
linge sutuur der parietalia, begint de sutuur met het laterale uitsteeksel 
van het squamosum (PI. I, II, VII, VIII). Deze loopt vrijwel even wij dig 
aan de suturen van het parietale uitsteeksel tot ongeveer tegenover de 
plaats waar dit uitsteeksel ophoudt. Vandaar vormt het vervolg der 
sutuur een scherpe hoek met het voorgaande. De sutuur buigt n.l. ineens 
als een rechte lijn over het uitsteeksel van het squamosum terug naar de 
sutuur met het parietale op het ondervlak. Hieruit blijkt dus, dat het 
parietale einde van het postorbitale een groot deel van het zijdelingse 
uitsteeksel van het squamosum bedekt. Dat dit het geval is blijkt niet 
uit Seeley’s beschrijving van L. platyeeps, waarbij hij echter wel aangeeft, 
dat het postorbitale zich tegen de parietalia aanlegt (7, bl. 171). Broom 
geeft het wel aan bij Oudenodon (Dicynodon) Kolbei ( 14 , bl. 345) en in een 
vroegere beschrijving van 0. trigoniceps (Bee. Albany Mus., Vol. 1, Part II, 
1904). Ook blijkt deze verhouding uit zijn tekening van L. Me. Caiqi 
Seeley ( 9 , PI. I, fig. 3). 
Het boven- en voorvlak van het gedeelte, dat aan het naar voren 
gerichte uitsteeksel van het squamosum grenst (PL I. II, V-VIII), is 
aanvankelik plat, doch krijgt al heel spoedig, lang voor het jugale ophoudt, 
een verhevenheid, die iets naar voren van het midden ligt en die naar 
boven toe zo krachtig wordt, dat het voorvlak reeds ver voor het post- 
frontale, gescheiden is in een oogholtevlak en een boven-buitenvlak. De 
hiertussen gelegen ribbe zet zich tot tegen de sutuur met het postfrontale 
voort en is te beschouwen als een voortzetting van het smalle voorvlakje 
van dit been. Dit gedeelte van het postorbitale is bedekt met talrijke 
groeistrepen, die van het vooreinde naar boven toe een weinig konvergeren 
en waarvan er vele zich van het bovenbuitenvlak over de pas besproken 
ribbe op het oogholtevlak begeven. Dit gedeelte van het been heeft ook 
nog een ondervlak, dat aanvankelik bedekt wordt door het jugale, naar 
binnen toe smaller wordt en langs het parietale ten slotte in een punt 
uitloopt. Met het oogholtevlak vormt het een scherpe rand, die zich naar 
binnen toe voortzet tot achter het postfrontale. Het boven-buitenvlak 
