Annals of the Transvaal Museum. 
19 
doch vooral aan de voorkant der U-benen, bevinden zich een aantal putten, 
die waarschij nlik in verband staan met kanalen in het been. De breedte 
der U-benen is ongeveer een derde van de breedte van elk frontale. Zij 
eindigen iets voor een lijn, die de sntnnreinden met de prefrontalia aan de 
oogholterand met elkaar verbindt. Vooral aan de voorkant vormt het 
bovenvlak een ribbe, waarop de onderlinge sutuur ligt. In het midden 
is deze ribbe het meest geprononceerd. Volgens Huxley (1, bl. 651) 
komt bij L. Murrayi ook een dergelijke ribbe voor. Of deze bij andere 
over het hoofd gezien of in ’t geheel niet aanwezig is, kan niet worden 
nitgemaakt. Aan Owen’s figuur van L. declivis (2, PI. 1, fig. 5) schijnt 
deze aanwezig te zijn, hoewel de beschrijving er niets van geeft. Wei 
wordt deze ribbe genoemd in de beschrijving van L. Aljredi (4, bl. 51), 
en is zij bovendien zichtbaar in de figuren van declivis en latirostris in 
dezelfde publikatie. 
Aan de oogholterand gaat het bovenvlak met een scherpe rand over 
in een smal zijvlakje (PI. V-VIII), dat de achterwaartse voortzetting is 
van het zijvlakte van het prefrontale. Dit vlakje gaat op zijn benrt weer 
met een scherpe rand over in het oogholtevlak. 
Het oogholtevlak (PI. Ill— VI) is smal, glad en een weinig konkaaf, 
Zijn grootste af meting is ongeveer evenwijdig met de sntuur met het pre- 
frontale in de oogholte. 
Het ondervlak heeft een groeve in het midden, die de voortzetting is 
van een brede groeve in het midden der beide nasalia. Naar achteren 
wordt deze groeve steeds smaller. Voordat het preparietale bereikt wordt 
rijst de bodem dezer groeve vrij snel op in een gedeelte van het ondervlak. 
dat, voor het preparietale gelegen, in hetzelfde niveau ligt als het ondervlak 
van dit been. De groeve wordt op zijde begrensd door twee naar achteren 
konvergerende ribben. Deze beginnen zeer breed op het achterste gedeelte 
van het nasale en het binnenste gedeelte van het prefrontale. Naar voren 
toe worden zij snel smaller en scherper en daar, waar de bodem der centrale 
groeve opstijgt, eindigen zij tegen het verhoogde gedeelte van het ondervlak. 
De bij de prefrontalia reeds genoemde, aan de buitenzijde der genoemde 
ribben zich bevindende diepe groeven, zetten zich ook op de frontalia 
voort. Zij worden dan heel snel smaller en hun bodem rijst ook dadelik 
zo sterk, dat de groeven reeds ophouden voor het einde der binnenste 
ribben. De ribbe, die op het prefrontale deze groeve aan de buitenzijde 
begrenst, zet zich ook voort op de frontalia. Van af het punt echter, 
waar de groeve ophoudt, eindigt ook haar geprononceerd karakter. Zij 
zet zich dan nog als een lage, zwakke ribbe langs de buitenzijden van het 
ondervlak voort tot achter op het been en staat daar in verbinding met het 
uitsteeksel van het parietale. Voor het ondervlak van het preparietale 
ligt een gedeelte van het ondervlak der frontalia (hierboven reeds genoemd) 
nagenoeg in het zelfde niveau als het eerstgenoemde. Op zij wordt het 
begrensd door de genoemde, lage ribben en naar voren buigt he af om 
respektievelik over te gaan in de genoemde drie groeven en twee ribben. 
In het midden heeft het een smal groefje, waarin de onderlinge sutuur 
ligt en aan weerskanten hiervan een kleine verhevenheid. Tussen deze 
en de buitenste ribbe ligt nog een zwakke depressie. 
