Annals of the Transvaal Museum. 
17 
veel op wat in de kristallografie een sfenoid wordt genoemd en de oog- 
holterand van het been zon dan overeenkomen met een der ribben, die 
in dit lichaam de vertikale as snijdt. 
De suturen met nasale en lacrymale zijn reeds bij deze beenderen 
besproken. De sutuur met het frontale op het bovenoppervlak (Pl. I, II) 
is vanaf de sutuur met het nasale een bijna rechte lijn, die nabij de oog- 
holterand naar deze toe buigt. Op het oogholteoppervlak (PI. V, VI) is 
het een zigzaglijn, die in ’t algemeen naar binnen en naar achteren gericht 
is. Zodra de sutuur over de binnenrand van het oogholtedak heen is, 
buigt zij zich weer naar voren en blijft ook in de diepe holte tussen deze 
rand en de meer naar binnen gelegen ribbe op het ondervlak van het 
frontale, evenals in de groeve tussen de twee ribben der frontalia, naar 
voren gericht. Het gedeelte in de groeve is sutuur tussen nasale en 
frontale. De onderlinge sutuur der nasalia op het ondervlak is evenals 
die op het bovenvlak een kort, recht lijntje. De sutuur van prefrontale 
en nasale buigt af van die met het frontale, voordat de hoogte der frontale 
ribbe wordt bereikt. Haar algemene rich ting is naar voren en naar buiten. 
Deze sutuur is echter niet duidelik te vervolgen. 
Het gezichtsoppervlak (PL I, II, V, VI) is zeer zwak konkaaf en glad. 
Het bovenvlak is eveneens glad. Deze vlakken ontmoeten elkaar in een 
dikke, breed-afgerondde ribbe, die het onderscheidene kenmerk van het 
geslacht is en die van de oogholterand zich voortzet tot de reeds genoemde 
knobbel van het nasale. Ook het prefrontale vormt hier een extra ver- 
dikking. Deze knobbel vormt met de verhoogde sutuur tussen nasale 
en prefrontale een ribbe, die met de ribbe op de andere zijde naar achteren 
konvergeert. Van een dergelik verschijnsel wordt alleen nog melding 
gemaakt door Huxley bij de beschrijving van L. Murrayi (1, bl. 651) : 
“ Each of the converging ridges (de brede ribben) exhibits a thickening 
rather internal to its middle, which is continued for a short distance 
obliquely inwards.” De ronding van de brede ribbe lijkt mij meer ontstaan 
door afbrokkeling ; oorspronkelik moet die ribbe scherper zijn geweest. 
Als dit zo is, zou het bovenvlak, dat nu plat te noemen is, konkaaf zijn 
geweest en dan ook overeenkomen met de vorm van dit vlak, zoals door 
Owen bij L. Alfredi beschreven ( 4 , bl. 52). 
Dicht langs de sutuur met het frontale, richt het bovenvlak zich steil 
op, zodat de sutuur hoog boven het vlak verheven is. De andere zijde 
der sutuur is niet steil en daardoor geeft het geheel de indruk of deze 
sutuur-ribbe naar het prefrontale overhangt. Deze ribbe is dus even wij dig 
aan de brede ribbe op het prefrontale. 
Beide besproken vlakken ronden aan de oogholterand af in een ongeveer 
vertikaal staand smal vlakje (Pl. V-VIII). Deze ronding is echter m.i. 
niet oorspronkelik. Van wat men bij de bewerking van andere exemplaren 
ziet, meen ik te moeten opmaken, dat genoemd vlakje de twee andere 
vlakken in een scherpe rand ontmoet en dat deze rand vooral ook scherp 
is waar de brede ribbe de oogholterand bereikt. Bij het lacrymale is dit 
vertikale vlakje eigenlik een scherpe rand. Naar boven toe wordt deze 
breder en ten slotte vlak. De grootste breed te ligt daar, waar de brede 
ribbe de oogholterand bereikt. Voor de sutuur met het frontale vertoont 
dit vlakje twee groeven, die het bovenvlak met het oogholtevlak verbinden. 
9 
