12 
Annals of the Transvaal Museum. 
naar de mondrand en het kleine, ver naar binnen gelegen deel, is veel 
minder steil. 
Het achterste septomaxillare is langwerpig en zijn grootste afmeting 
staat dwars op het mediane vlak van de schedel. Het aan het maxillare 
grenzende gedeelte is tevens het breedste. Ook dit oppervlak is glad. 
Het is naar voren konvex gebogen en het midden-gedeelte ervan vormt 
een bijna rechte hoek met het vlak van het voorste been. Aan de buiten- 
kant vormen zij echter een doorlopend vlak. 
In de bovenste helft van het voorste been bevindt zich een kanaal, 
waarvan de opening op de gezichtsvlakte reeds genoemd is. Hoe dit 
kanaal in het been verloopt is bij dit exemplaar niet te zien, doch wel bij 
een ander, dat juist voor de bestndering der septomaxillaria nodig was. 
De septomaxillaria zijn reeds door de eerste onderzoekers van dit 
geslacht waargenomen. Owen noemt bij de beschrijving van latiro&triz 
een been, dat door een voeg van het maxillare gescheiden is, doch hij voegt 
er bij, dat het waarschijnlik van het lacrymale is afgebroken (2, bl. 52). 
Dit been nu is zeer waarschijnlik een septomaxillare. (Zie ook Owen’s 
tekening van declivis, 2, PI. I, fig. 3.) Huxley ( 1 , bl. 654) beschrijft cck 
een been onder het nensgat. Dit zou dan een zijdelingse verdikking en 
uitbreiding zijn van een “ ethmo vomerine plate or nasal septum,” dat 
reeds bij het premaxillare besproken is. Om nu het verband te vinden 
tussen het nasale septum en de septomaxillaria zijn deze beenderen bij het 
exemplaar Pal. Kat. No. 4000 blootgelegd en het blijkt nu, dat zij niet 
met elkander in verbinding staan. Aan de bovenrand is het septomaxillare 
nog 4 mm. van het nasale septum verwijderd en deze af stand wordt naar 
beneden snel groter. We hebben hier dus een zelfstandig been, dat op 
het buiten oppervlak va n de schedel zichtbaaris en zich bevindt ineen hoek 
tussen premaxillare en maxillare. Blijkbaar is het niet altijd even duidelik 
van de omringende beenderen te onderscheiden want Broom zegt in 1902 
(8, bl. 176) : “ I can find no trace of a transpalatine element in any 
Anomodont skull, nor of an ‘ infranasal ’ bone.” Jaekel, bij de beschrijving 
van Oudenodon pusillus , zegt : “ Yon einem besonderen Element zwischen 
diesen beiden Knochen (ein Infranasale Seeley), das auch sehr befremdlich 
ware, habe ich nicht die geringste Spur gefunden.” ( 11 , bl. 178.) Kort 
geleden maakte Watson daarentegen een mededeling van “ a large septo- 
maxillary, forming part of the border of the external naris and wedged 
in between the prefrontal, lachrymal, maxilla and premaxilla ” ( 13 , bl. 
287). Zoals uit de boven omschreven begrenzing blijkt, verschilt deze 
vooral in dit opzicht van Watson’s beschrijving, dat volgens hem het 
prefrontale aan het septomaxillare zou grenzen, terwijl dit been in 
het onder bespreking zijnde exemplaar door een breed uitsteeksel, tot 
het nasale behorend, van het prefrontale gescheiden is. Bij Pal. Kat. 
No. 4000 is dit uitsteeksel veel smaller. Nadat dit was neergeschreven 
bereikte mij Broom’s beschrijving van Dicynodon Kolbei, waarin hij 
zegt : “ There is unquestionably a septomaxillary in Dicynodon , and 
quite a large one has been found by Mr. Watson in Lystrosaurus 99 
( 14 , bl. 351). Verder wordt echter van dit been niets meegedeeld. Wel 
beschrijft hij een dergelijk been bij Dicynodon ( Oudenodon ) Kolbei : “ On 
the posterior wall of the nostril there is a small bone which appears to be 
