Annals of the Transvaal Museum. 
.*> 
vermelden, sterk in ’t oog vallende randen, in de richting van de mondrand. 
Dit schijnt in tegenspraak te zijn met Owen’s beschrijving van deze sntuur 
in 2 , bl. 53, waar hij zegt, dat de zijden van het premaxillare naar voren 
een weinig in diepte toenemen. Het zelfde wordt gezegd van L. Alfredi 
in 4 , bl. 52. Als de mondrand bijna bereikt is, bnigt de sntuur zich recbt 
naar beneden, passeert de mondrand en loopt dan, een weinig naar boven 
gericht, over het gehemelte tot bijna onder het achterste einde van het 
been. Hier buigt zij zich ineens naar boven naar de rand van het neus- 
kanaal, bereikt echter het overeenkomstige palatinum niet (PI. Ill, IV). 
Het boven-oppervlak (PI. I, II) is in het algemeen glad te noemen. 
Over het midden loopt een scherpe, lage rug, die begint bij de nasalia en 
zich tot voorbij het midden van het oppervlak voortzet. Naar de mondrand 
toe gaat hij van hier geleidelik in het algemene oppervlak over. Deze 
rug steekt scherp af tegen de brede afgeronde zij randen van het oppervlak, 
die zich nog als brede ruggen op een groot gedeelte van de nasalia voort- 
zetten. Huxley (1, bl. 652) laat bij L. Murrayi de middelste rug ook op 
de nasalia overgaan, maar dit gebeurt niet bij de onder bespreking zijnde 
schedel van latirostris. 
Het gehele oppervlak is bovendien bedekt met talrijke, fijne groei- 
strepen, die van uit het midden di verger en. Daar het midden zelf enigzins 
beschadigd is kan van dit gedeelte van het oppervlak niets worden mee- 
gedeeld. Het aanwezige is echter voldoende om aan te tonen, dat het 
premaxillare slechts uit een verbenings-centrum ontstaan is en dus steeds 
enkelvoudig is geweest. Er kan derhalve ook geen sprake zijn van een 
verloren gegane sutuur. Onder het midden vertoont dit oppervlak een 
groot aantal (meer dan vijf en twintig) min or meer ronde openingen, 
sommige met een middellijn van 1,5 mm. Deze openingen zijn de einden 
van kanalen in het been, die in ’t algemeen ook van uit het midden divergeren 
enjhoewelde meeste, zoals reeds gezegd, op het boven oppervlak voorkomen, 
vindt men er ook enkele op de zijden, maar dan dicht bij de mondrand en 
zelfs op die rand. Zij hebben dienst gedaan als doorgang voor bloedvaten 
en zenuwen, waarschijnlik naar een hoornige schede, die de buitenvoorrand 
van het premaxillare bedekte en als bijtrand gebruikt werd. De reeds 
oude idee van een hoornige schede wint door deze kanalen nog aan waar- 
schijnlikheid. D' zijoppervlakken van het been (Pi. V, VI) maken met 
het boven-oppervlak bijna een rechte hoek. Bij de neusgaten buigen zij 
sterk naar binnen en zij ontmoeten elkaar in het midden. Zij zijn ruw 
door het hebben van ribben, bulten, groeven en putten. 
Het gehemelte-oppervlak van het been (PI. Ill, IV) is in ’t algemeen 
konkaaf. Het voorste gedeelte is een weinig op het achterste gebogen 
en vormt een scherpe hoek met het boven-oppervlak van het been. Een 
hoge, mediane ribbe (PL III, c) strekt zich uit van het vomer tot het midden 
van het oppervlak waar zij schielik eindigt. De zijden dezer ribbe, die 
aan het vomer-einde zeer steil zijn, worden naar voren toe vlakker en 
breder en zetten zich van het einde der ribbe als twee evenwijdige ribben 
tot aan de mondrand voort. Tussen deze ribben ligt een diepe groeve, 
die naar voren open is en naar achteren afgesloten wordt door de mediane 
ribbe. De zijden der evenwijdige ribben zijn aan het vooreinde beide 
steil, doch de buitenste worden naar achteren vlakker en gaan daar over 
