488 ANALES— lUTO DE 4859. 
daverint, vix dubitari potest; sed libris scribendis operam dedisse non 
videntur. Tamen non desunt, qui litterarum Latinarum quasi principa- 
tum vel Romulo deferre velint (1 ). Nec plus fidei acquirunt, qui 
Numam Pompilium regem libros de jure ponlificio et de disciplina sa- 
pientiae Pythagorae scripsisse p«rliibent, Livius (2) et Plinius (3): nam 
liaec omnia quum sine auctore idoneo, turn fabulose traduntur, nulloque 
tradentium consensu. Praeterea Numam, quum annis permultis ante 
fuerit quam ipse Pythagoras, fuisse Pythagoreum, jure suo negat Ci- 
cero (4). 
Laudes autem virorum clarorum a Romanis jam Inde antiquitus in 
epulis ad tibiam esse celebratas, Cato auctor est (5): sed borum carmi- 
num convivaJium, quorum prorsus eadem ratio atque illorum fuit, quae 
Graeci irapoivia sive aKoXia vocant, nullum ad nostram memoriam 
pervenit. Neque a fide abhorret, quod ab alils proditum legimus, sacer- 
dotes, in quibus potissimum Saliorum, Ambarvalium etLupercorumsoda- 
litates, qui solemnibus decursionibus, pompis et tripudlis urbem agrum- 
que Romanum obeiintes lustrabant, in deorum immortalium honorem 
carmina certis modis adstricta decantasse. Quo ex genere sunt carmina 
Saliaria sive Axamenta Saliorum, quae Varro (6) “prima verba poelica 
Latinat') esse dicit; delude Indigitamenta Pontificum, quorum exemplum 
Macrobius (7) exhibet; turn carmina fratrum Arvalium, superlore se- 
culo Romae reperta. Axamenta autem ut ab axando sive assando, hoc 
est vocando, ita ab indigitando sive indigetando, hoc est invocando, ln~ 
digitamenta dicta sunt. Et hue pertinent etiam antiquae Tabulae trium- 
phales sive inscriptiones a triumphantlbus ad colendam victoriae me- 
moriam in Capitolio propositae, quarum apud AttlliHin ilium Fortu- 
natianum, solertem artis metricae scriptorem (8), luculentum exstat 
exemplum. 
Praeter haec carmina, qiiae proprlo et vernaculo numero Saturnio, 
quo Romanorum antiquissimi poetae solo videntur usi esse, composita 
sunt ad unum omnia, etiam sacrorum vatum ferebantur oracula et prae- 
cepta numeris poeticis inclusa, veluti carmina Marciana, quae vel uni 
Marcio vel duobus Marciis fratrlbus tribuuntur, et qualia fuerint ex 
rellqulis a Llvio (9) et Macrobio (lu) servatls, quamquam non priscae 
aetatis, sed recentioris temporis sermone conscriptis intelligitur. 
Quibus carminibus parum convenienter addunt libros fatales sive Sibyl - 
1) cf. Plutarch, vit. Romul. cap. 6. 
(2) Livius lib. XL. cap. 29. 
(3) Plinius Historia Natural, lib. XIII. cap. 13, 
(4) Cicer. de Orator, bb. II. cap. 37. 
(5) Cato apud Ciceron. Tusculan. Disputatt. lib. I. cap. 2. et Brut. cap. 19. 
(6) Varro de Ling. Latin, lib. VIII. 142. 
(7) Macrobius Saturnal. lib. I, art. 17. 
(8) Attilius Fortunatianus art. cap. 10. pag, 680. 
19) Livius. lib. XXV. cap. 12. 
(10) Macrobius Saturnal. lib. I. 17. 
