Annals of the Transvaal Museum. 
103 
Het voorste, naar het vomer gerichte gedeelte is afgebroken, evenals 
dat gedeelte van het naar achteren en binnen gerichte stnk, dat, verlengd, 
zich met het parasphenoid zou verbinden. De naar de mondholte gekeerde 
zijde van dit been is voorzien van tweeerlei verhevenheden, welke tanden 
dragen. Deze tanden vertonen belangrijke verschillen onder elkaar en 
met die op de maxilla. In de eerste plaats bevindt zich dicht langs 
de maxilla een dikke ribbe, echter minder dik dan de straks te bespreken 
ribbe langs de dentale. De ruimte tussen genoemde ribbe en de maxilla 
is waarschijnlik glad of lioogstens van pntjes voorzien. Op deze ribbe 
staat een rij grote tanden, die naar achteren toe kleiner worden. Zij staan 
echter zo, dat zij, tot op een derde van hun hoogte, langs hnn buitenkant, 
nog beschermd worden door de verhevenheid waarop zij staan. Binnen- 
waarts volgt op deze reeks weer een vlak veld. Het overige, nog verder 
naar binnen gelegen deel van dit been, is voorzien van talrijke dicht bij 
elkaar gelegen, kleine ribben, die naar voren divergeren en vertakken, 
zodat de ruimten tussen hen niet steeds groter worden. Dicht bij de 
maxilla zijn deze ribben veel duideliker dan verder er vandaan. De 
gehele, met deze ribben voorziene oppervlakte, is bedekt met een menigte 
zeer kleine tandjes, die ook daar, waar de ribben minder duidelik worden, 
in grote massa’s aanwezig zijn. Waar de ribben duidelik zijn ziet men 
direkt, dat de tandjes op de ribben staan, terwijl het op andere plaatsen 
lijkt alsof ze ook tussen de ribben voorkomen. In ieder geval staan ze zo 
dicht op elkaar, dat er geen ruimte tussen hen overblijft. 
Voorlopig vat ik dit been op als te bestaan uit een stuk van het 
palatinum en een stuk van het pterygoid, nl. als een deel van de naar 
voren gerichte tak daarvan. Het palatinum (fig. 1, B) zou dan dat stuk 
zijn, dat aan de maxilla grenst en de ribbe met tanden draagt ; bovendien 
zouden er de beide, langs deze ribbe zich bevindende, smalle vlakten 
toe gerekend moeten worden. Het pterygoid-stuk (fig. 1, C) is dan dat 
deel, dat de gehemelteholte naar buiten begrenst en met fijne ribben en 
kleine tandjes bedekt is. 
De Mandibula. Het voorste gedeelte hiervan ontbreekt. Beennaden 
kunnen niet worden onderscheiden. Van uit het verdikte verbenings- 
centrum van het angulare (de hoek van dit been), verspreiden zich grove 
verhevenheden, die naar voren waarschijnlik overgaan in grove strepen, 
over zijn buitenoppervlakte. De gesfeldheid bij het hoekpunt zelf is niet 
bekend. Op en bij het articulare, dat niet van de andere beenderen te 
scheiden is, is de oppervlakte bedekt met diepe putten. Het dentale is 
bedekt met grove, dikwijls afbrekende strepen, even wij dig aan de richting 
van het been. Het spleniale dekt de mandibulaholte niet geheel af, doch 
laat aan de boven-binnenzijde achter de tanden een opening over. Een 
dergelijke, kleinere opening bevindt zich aan de onderrand, juist onder de 
acliterste tanden en waarschijnlik begrensd door spleniale en angulare. 
Aan de binnenzijde van de dentale staat een rij tanden, die slechts met 
hun scherpe punt boven de buiten zijde van de dentale uitsteken (zie fig. 2) 
en naar achteren steeds kleiner worden. Aan de binnenzijde van deze 
tandenrij bevindt zich een dikke, hoge ribbe, die achter de tanden zich 
naar boven buigt en daar, de binnenrand van dit been vormende, niet 
meer van de dentale (of articulare ?) te onderscheiden is. Het kon niet 
worden uitgemaakt of deze ribbe gedragen wordt door de dentale of door 
het spleniale ; waarschijnlik is het een verdikking van de dentale. 
Tussen deze ribbe en de dentale ligt een smalle, met kleine groeven 
voorziene vlakte. De bovenste lielft van de naar de mondholte gekeerde 
zijde van deze ribbe is bedekt met talrijke kleine tandjes, die even dicht 
