104 
Annals of the Transvaal Museum. 
op elkaar staan en even groot zijnals die op het pterygoid. De met tandjes 
bedekte oppervlakte strekt zich bijna even ver naar achteren uit als de rij 
grote tanden op de dentate. 
De Tanden . De tanden op de dentate en op de maxilla en de rij grote 
tanden op het palatinnm zijn pleurodont geplaatst. Het aantal op het 
aanwezige stnk dentate zich bevindende, boven de dentate rand uitstekende 
tanden bedraagt 29. Hun grootte neemt naar achteren geleidelik af. De 
tweede tand van voren heeft een lengte van 24 *5 mm. zo goed mogelijk 
tangs het midden van de platte zijde gemeten. De dertiende tand van 
achteren heeft nog een lengte van 16*5 mm., terwijl de achterste tand niet 
langer kan geweest zijn dan 7 a 3 mm. (alleen de onderste helft van deze 
tand is nog aanwezig). De onderlinge af stand der tanden is niet gelijk. 
Soms staan ze zo dicht op elkaar dat er geen ruimte over is voor nog een 
tand. Dit schijnt dan de normale toestand te zijn, want, waar er meer 
ruimte is, zoals tussen enkele der voorste tanden, die geheel zijn blootgelegd, 
bevindt zich tussen de grotere een kleine tand, die nog niet boven de 
buitenwand van de dentate nitsteekt. De lengte van een dezer kleine 
tanden is 8 mm. De vorm der tanden is spits konisch met naar binnen en 
naar achteren gebogen top. De doorsnede is platgedrukt ovaal, terwijl de 
lange as van het ovaal bij de meeste tanden een scherpe hoek maakt met 
het achterstuk van de dentale. Ook hellen de grotere tanden een weinig 
achterover. Het kan echter niet worden nitgemaakt of deze dubbele 
scheve stand oorspronkelik is. 
De uiterste spits, zeg twee mm. bij de grootste, is glad. Dan volgt een 
oppervlakte met zeer fijne, verheven streepjes, evenwijdig aan de tandas ; 
daaronder een oppervlakte, ongeveer twee derden van de tandhoogte, 
bedekt met groeven, ook evenwijdig aan de tandas. Deze groeven zijn 
zeer waarschijnlik ontstaan door plooiing. De binnenkant van de tand is 
opgevuld met kalkspaat. De uiterste spits van deze kalkspaatkegel is glad, 
doch meer naar beneden dringen er ribben (plooien), evenwijdig aan de 
tandas, in, die van de omgevende tandmassa uitgaan. 
De overeenkomstige tanden op de maxilla zijn kleiner dan die op d e 
mandibula. De grootste, aanwezige maxillatand is 14*7 mm. lang en de 
kleinste 5 * 1 mm. De onderlinge afstand dezer tanden is ook ongelijk, ze 
staan dikwijls tegen elkaar aan doch ook wel zover van elkaar af, dat hun 
afstand aan de maxillarand twee tanddikten bedraagt. De stand van de 
maxillatanden is ongelijk. De lange as van de ovaalvormige doorsnede 
staat meestal loodrecht op de maxilla-richting, doch bij enkele tanden 
maakt deze as een scherpe hoek met het voorste gedeelte en bij andere 
weer met het achterste gedeelte van de maxilla. De struktuur van deze 
tanden is dezelfde als van de mandibulatanden. Het aantal boven de 
maxillarand uitstekende tanden bedraagt 31. 
De rij tanden op het palatinum, evenwijdig aan de rij op de maxilla, 
geeft dezelfde indruk als deze. Zij nemen naar achteren toe snel in grootte 
af ; de twintigste tand van achteren af heeft een lengte van 14*5 mm., de 
vijftiende een lengte van 11 mm., de tiende van 10*4 mm., de achtste van 
9*4 mm. en de eerste van achteren af een lengte van iets meer dan 7 mm. 
Deze rij tanden begint niet geheel achter op het been ; hoewel de rug 
waarop ze staan iets vroeger begint, treft men de achterste tand pas op een 
afstand van ongeveer 2*5 cm. van de achterrand van het palatinum aan. 
Deze tand staat ongeveer tegenover de negende of tiende tand van achteren 
van de maxilla. De struktuur der palatinumtanden is dezelfde als die 
van de maxilla- en van de mandibula-tanden. 
