Annals of the Transvaal Museum. 
105 
De kleine tandjes op de mandibula en op het pterygoid hebben een 
cirkelvormige doorsnede en een spitse kegelvorm. Op het pterygoid 
varieert hun grootte al naar de plaats waar ze voorkomen ; op de mandibula 
is dit blijkbaar niet het geval. De grootste tandjes op het pterygoid (het 
stuk van dit oeen nl. behorende bij het kleine schedelfragment) vormen 
een strook langs de gehemelteholte, terwijl er aan de andere kant van het 
getande oppervlak, dus nabij de slaapholterand, grote tandjes voorkomen, 
die niet een bepaalde strook vormen en naar achteren toe minder talrijk 
worden om ten slotte geheel plaats te maken voor nog kleinere tandjes. 
De twee laatste feiten zijn alleen te zien aan de meer volledige kop, evenals 
het feit, dat de strook tanden langs de gehemelteholte naar achteren toe 
ook voor nog kleinere tandjes plaats maakt. 
Yan de struktuur dezer kleine tanden kan nog niet veel worden 
medegedeeld. Met tienvondige vergroting is alleen te zien, dat het 
tandoppervlak voor het grootste gedeelte bedekt is met zeer fijne, radiaire 
ribben, terwijl met twintigvoudige vergroting aan de onderkant nog geen 
groeven werden gezien. Het kleine kalkspaat-kegeltje in de tand vertoonde 
geen groeven als de tand nogal hoog was afgebroken ; bij zeer lage breuk 
zijn er duidelik plooien te zien. Later zullen ook van deze kleine tandjes 
dunne doorsneden worden gemaakt, waar door dan waarschijnlik de 
struktuur beter aan het licht zal treden. 
Achter of naast de grote palatinumtanden moeten nog enkele kleine 
tandjes worden vermeld, waarvan de betekenis nog niet geheel duidelik is, 
doch die waarschijnlik de jonge tanden zijn, die de oudere moeten 
vervangen. De vorm van deze tandjes wijkt af van die der andere tanden, 
doordat zij zodanig zijn samengedrukt, dat zij twee scherpe ribben vertonen. 
Voor zover als kan worden nagegaan zijn alle beenderen van de 
schedelbasis van de meer volledige kop, behalve dan het palatinum, met 
kleine tandjes bedekt. Ook is aan het voorste gedeelte van de kop de 
afdruk aanwezig van een heel grote tand, waarvan echter nog niet kon 
worden uitgemaakt of deze zich op het vomer dan wel op het palatinum of 
op de maxilla zou bevinden. 
Bovenstaande nu kan voldoende worden geacht om de plaats dezer 
versteningen tnssen de overige stegocephalen vast te stellen. Daar de 
wervels uit losse stukken bestaan behoren zij tot de onderorde : 
Temnospondyli. Zij kunnen echter, blijkbaar, niet onder een der bekende 
genera thuis gebracht worden. Het meest nabij staan de genera : Actinodon 
Gaudry, Nyrania Fritsch, en Hhinesuchus Broom, waarvan alleen de 
laatste een zuidafrikaanse vorm is. Onze exemplaren versehillen van 
Actinodon daarom reeds, dat zij alle beenderen van de schedelbasis met 
kleine tandjes bedekt hebben, hetgeen bij genoemd genus niet het geval is. 
Yan Nyrania versehillen zij, omdat, volgens citaat van Broom [Annals of 
the South African Museum, Yol. IY, Part YIII, “On anew Labyrinthodont 
(. Hhinesuchus Whaitsi) from the Permian Beds of South Africa”, bl. 376], 
er in dit genus blijkbaar geen tanden zijn op het parasphenoid en geen 
kleine tanden op de mandibula. Yan het genus Hhinesuchus versehillen 
de stegocephalen van Senekal vooral, door het hebben van een rij grote 
tanden op het palatinum en door het. ontbreken van kleine tandjes op dit 
been (zie Broom, l.c., bl. 375- en 376). Uit dit alles volgt blijkbaar, dat deze 
versteningen een nieuw genus vertegenwoordigen. De kenmerken van 
dit genus, welke uit bovenstaande beschrijving volgen, worden hier in het 
kort samengevat, doch deze samenvatting mag alleen worden beschouwd 
als voorlopig en daardoor nog onvolledig. 
