Annals of the Transvaal Museum, 
171 
p. 1074, waar zij gemerkt zijn R. R. R. (uiterst zehlzaam). Zij zijn niet 
geprijsd. In dezelfde Circular voor 1907, bladz. 9934, staan de half- en 
kwart-penny verineld, eveneens als R. R. R. en geprijsd respektievelik 
voor £4 en £4. 10s. 
De geschiedenis dezer munten is min of meer in duister gehuld. De 
eerste aantekening daaromtrent is van Rev. John Campbell, die in ’t begin 
van de vorige eeuw Zuid-Afrika bezocht voor het Londens Zendinggenoot- 
schap. 
Hij schrijft* sprekende van de vooruitgang in beschaving van de 
Griquas, “ It was likewise resolved, that as they (the Griquas) had no 
circulating medium amongst them, by which they could purchase any 
small article, such as knives, scissors, clothes, etc., supposing a shop to be 
established amongst them, which they were anxious that there should be, 
they should apply to the Missionary Society to get silver pieces of different 
value coined for them in England, which the missionaries would take for 
their allowance from the society having Griqua Town marked on them. 
It 'is probable that, if this were adopted, in a short time they would 
circulate among all the nations round about, and be a great convenience 
Wanneer dit voorstel van de Eerwaarde Heer Campbell tot uitvoering 
is gekomen kon niet worden uitgevonden, evenmin hoe groot de uitgave 
was, zelfs het Londen Zendingsgenootschap kon hier omtrent geen 
uitsluitsel geven. De Eerw. R. Wardlaw Thompson zegt in antwoord op 
een aan hem gericht schrijven : “Enige jaren geleden heb ik gehoord van 
“ tokens” die door het genootschap geslagen zijn toen de Griqualand 
Staat nog in Griqualand West was. Ik geloof dat deze “tokens” in die 
tijd in grote getale in gebruik waren, omdat andere pasmunt niet verkrijg- 
baar was. De duif en olijftak zijn het zinnebeeld van ons genootschap 
daarbij in gebruik van het begin zijner geschiedenis. De “ house flag ” 
van ons zendingschip “John Williams” en andere schepen is drie duiven 
in zilver op een purpere grond, en op al de uitgaven van ons genootschap 
zijn de duif en de olijftak, die een natuurlik symbool zijn van een genoot- 
schap, dat de verbreiding van het evangelic ten doel heeft. 
Het is jammer dat men in die tijd weinig gewicht hechtte aan het 
bewaren van zulke voorwerpen of zelfs van gedrukte boeken, die in 
verschillende delen van de wereld door het genootschap gedrukt waren. 
Hoewel er een Museum is over meer dan honderd jaren geschiedenis van 
dit genootschap, was er geen spoor te vinden van deze munten.” 
De enige andere aantekening hieromtrent vond ik in het werk van 
“Hofstede”.t “In 1812 werden zij (de Griquas) door Eerw. John 
Campbell bezocht, die een reeks van zeer wijze regulaties voor hen 
samenstelde, waardoor het Londens Genootschap en het godsdienstige 
publiek in Engeland zodanige gedachten kregen van de buitengewone 
vooruitgang der beschaving van de bastaards, dat zij werkelik de kosten 
en moeiten niet ontzagen om zilver en en koperen stukken gelds voor hen 
te doen munten in een tijd, toen die gekleurden niet het geringste denk- 
beeld hadden van het nut van een metalen standaard voor waarde, en toen 
hun gehele handel met de Kolonie niet zo hoog ging als tot 50 pond 
sterling in het jaar. 
Om de dwaasheid dezer menslievendheid nog te vergroten, was er een 
engelse inskriptie op, terwijl zelfs de kolonisten niets anders dan Hollands 
verstonden — engelse woorden, terwijl de enige taal, door de bastaards 
gebruikt en door hun zendelingen onderwezen, was de hollandse. 
* John Campbell: Travels in South Africa. London, 1815, bladz. 354. 
f H. J. Hofstede, Geschiedenis van de Oranje Vrijstaat, 1876, bladz. 89. 
