DODATEK DO MONOGRAFII ŚEEZOWlÓW. 
druga jeszcze bieży kawałek drogi i lam dopiero ze swej strony przechodzi w taki sam pędzelek ; 
albo od razu rozpada się na znaczn^i ilość kolców, albo też opisany najpierw proces powtarza się 
w dalszym cięgu jeszcze raz lub dwa razy. Rozmaitość jaka w tym względzie panuje jest bardzo 
wielka, długość kolców jakeśmy to podali zmienna, a ilość ich także bardzo niestała, tak że 
charaktery te nie daja się spożytkować dla wykazania gatunkowych różnic. Zgrubienia wężowni- 
cowate, w okazach które widziałem były w ogóle bardzo słabo rozwinięte a raczej tak nieroz- 
winięte, że o ile na pierwszy rzut oka można było istność ich spostrzedz, o tyle oznaczenie 
ilości skrętów i stosunku ich do dolin, prawie nie możliwe do rozwiązania. Często rurki włośni już 
od połowy przebiegu (od wierzchołka) traciły ku dołowi swę sprężnicowatęi budowę i nie tylko skręty 
zacierały się zupełnie, ale nawet rurka zamieniała się na brunatno zabarwione jednolite włókno. 
W każdej jednak zarodni spotykać się daj.^ takie sprężyce, które choć w części przebiegu, okazują wy- 
bornie rozwinięte skręty i doliny. Na takich przekonać się można, że skrętów jest cztery nader węz- 
kich, prawie nitkowatych, mało wystających, poprzedzielanych wiele razy szerszemi dolinami. Ta- 
kie rurki włośni przypominają budowę sprężyć zapletki maczugowatej (porównaj t. 238). 
Znajdoicanie .się. — Tasmanja(J. Hooker); Badminton, w Anglii (Broorne). 
‘iW. P. elegantula. Rfski, P. mniejszy. Zarodnie kuliste, szeroką nadsadą do podłoża przy- 
rosłe, metalowo mieniące się. Masa zarodników i włośni ciemno ruda. Burki włośni w nasadzie zwę- 
żone, w dalszym przebiegu 4— 3 m. m. szerokie, do 0,3 M. długie, na 17— SO m. m. przed końcem 
rozszerzających się. na kilka prawie gładkich kolców. Sprężyce dobrze rozwinięte o skrętach 
czterech płaskich, bardzo szerokich, dolinach znikająco wązkieb. Zarodniki gładkie, 10,8 m. ni. 
wielkie. 
Wzmianka historyczna. — Galunck ten odkryłem w zbiorach Berkeley’a, okazy jego nadesłane były 
przez Friesa z następującem oznaczeniem : « Perichrena? ansp.m ? » 
Opis. — Do poprzedzającego określenia nie pozostaje mi wiele do dodania. Gatunek ten odznacza 
się od poprzedzającego przedewszystkiem budową sprężyć. Skręty zawsze wyraźne w przeciwsta- 
wieństwie poprzedzając(‘go są lak szerokie, że doliny znikają prawie. Zresztą rurki włośni są przeszło 
o połowę krótsze, pędzelek kolców podobnym ulegający zmianom jak w p. większym, lecz kolce zwy- 
kle w końcach zaostrzone. 
Znajdoicanie sic. — Szwecya (Lindbland). 
XLII. — Trichia (Pers.) KęDziORiCK. 
t Sprężyce wrzecionowate. (Porównaj f. 221 i 236). 
212. T. fallax. Pers. K. mylny. Mon., p. 243, n" 136, t'. 211, 221, 222 i 233-236. 
213. T. fragilis {Soiv.). K. kruchy. Mon., p. 246, ik' 137, f. 203, 204, 223 i 226. 
W liście sjmonimów należy pomieścić we właściwy ch miejscach następujące •: 
1834. Graterium floriformo Sz., Am. fg., n® 2307. 
1873. Ahisia Bombarda B. et Br. Geył. fg., n“ 784, p. 86, l. II. f. 6. 
Pierwszy odnosi się, do form dokładnie rozwiniętych typu agenuina, 2. Batrytis. Go do drugiego ti> 
stworzenie rodzaju Ah isia jest oparte na błędnem spostrzeżeniu, okazy bowiem opisane pod tern na- 
zwiskiem, były najzupełniej niedojrzałe do tego stopnia, że skręty na włośni zaledwie były widoczne. 
Widziałem w zbioraeh Berkeley’a okazy pochodzące z Angli Geylomi i Tasmanii. 
