38 
TOM VII T. 
PAMUUNIK TOWAKZyST^^yA NAUK ŚCISŁYCU W PARYŻU. — 
Pierwszy z tycli synonimów odnosi się do okazów zupełnie niedojrzałych, drugi do takich, których 
■zarodniki miały być różne od zarodników form typowych lecz różnica la nie istnieje. 
Widziałem okazy pochodzące z Sikkim w Iłimalayach z wyspy Śgo- Wincentego. 
^08. /.. flnoo-fusca {Ehren.) R. olbrzymi. Mon., 289, n° !6o. 
Widziałem okazy pochodzące z Alboyne w Szkocjo i z Ceylonu (zbiory Berkeleyóa). 
XL. — Oligonema Rfski. Małoć. 
209. O. nitens{Lib.) M. błyszcząca. Mon., p. 291, nMG8, f. 198. 
Pokrewieństwo 3. — Kędziorkowate (Trichiacese). 
XL1. — Phototricoia Rfski. PiERWosTRzęr. 
Rurki włośni przyrastające jednym końcem do dolnej części zarodni, drugim wybiegające wolno 
w pędzelek gładkich kolców. 
210. P. flagellifer {B.et Br.) P. Zarodnie siedzące, kuliste, metalowo mieniące się, 
wązką nasadą do podłoża przyrosłe. Masa zarodników i włośni mięsno ruda. Rurki włośni do 0,7 M. 
długie, w nasadzie najszersze, ku wierzchołkowi nieznacznie zwężające się, na 35 — 100 m. m., przed 
końcem rozszerzające się na kilka prawie gładkich kolców, skrel.ów cztery jużto niewyraźnie zary- 
sowanych, już wąziutkich, poprzedzielanych kilka razy szerszemi dolinami. Zarodnie gładkie, 10,8 — 
12,4 m. m. wielkie. 
1860. Trichia nietallica B. FI., Taśm., 1. c., p. 268, n° 2. 
1866. Trichia flagellifer Br. et Br. A. N. H., p. 56, t. II, f. 4. 
Wzmianka historyczna. — Gatunek opisany pierwotnie we Horze Tasmanii przez Berkeleya, który 
0 włośni wyraża się tam w następujący sposób : ... « lloccis rectis radiantibus ..., » kładąc główny 
nacisk na metalowo mieniącą się ściankę zarodni. ÓV sześć lat potem spotykamy się z powtórnym opi- 
sem okazów tego śluzowca pochodzących z Anglii, danym przez Berkeley’a i BroonTa. Autorowie o 
włośni mówią « ...tloccis apice flagelliferis... » i dalej : « flocci divided ahove two or three times...a ; 
rysunekji'j jaki podają jest co najmnićj niewystarczający. Zresztą przymocowanie włośni nie zostało 
przez nich dostrzeżone. Spostrzeżenie to zrobił pierwszy M. A. Cook; podając w swoim : c< Hand- 
book of British fungi (London, 1871) » opis tego gatunku (v. I, p. 406, n® 1190), według jego autorów, 
robi jednocześnie następującą o nim uwagę : This is certainly not a good Trichia, as the threads are 
attached to, and spring from, the inner surface of the peridium. It will morę properly constitute the 
type of a distinct genus. Zkąd jasno się pokazuje, że Cook nie tjdko rozpoznał przytwierdzenie włośni 
1 jego sposób, ale zrozumiał, że charakter ten jest dość ważny dla ugruntowania na tćj zasadzie no- 
wego rodzaju. 
Opis. — Ścianka zarodni je.st hłonką delikatną, umbrowo-żółto zabarwioną. Rurki włośni są przy- 
twierdzone w znacznćj ilości do dolnćj części zarodni, którą ta spoczywa na podłożu. Są one do 0,7 M. 
długie; w nasadzie do 8,3, w środku przebiegu od 5 do 6,6 m. m. szerokie. Na 33 do 100 m. m., 
przed końcem rozszerzają się na kilka gładkich, już uciętych, już lekko zaostrzonj^ch kolców. 
Kolce te są pozbawione wężownicowatych zgrubień. Sposób rozszczepienia się rurki bywa roz- 
maity. Albo rurka rozdziela się na dwie odnogi, z których jedna cieiisza, zaraz rozbiega się w kolce, a 
