DODATliK DO MONOGRAFII ŚLUZOWCÓW. 
grubościennych gładkich, nie piłkowanych ; na powierzchni ich spotykają się jednak z rzadka nieregu- 
larnie rozmieszczono, kulisto-ziarnkowate zgrubienia (nieco podobne jak w szaroniu gwiazdoszu) od 
0,4 — 0,9 in. m. w środnicy mające. 
Znajdowanie się. — Karolina (Curtis). 
186. P. oariabilis Bfski. D. jasna. Mon , p. 203, n“ 17.3. 
W liście synonimów dodaj : 
1873. Ophioteca umbrina B. et G. Grev., n® 372. 
Wzmianka historyczna. — Gatunek ten opisał Berkeley w r. 1868 pod nazw^i Ophiotheca pallida 
w opracowaniu grzybów pochodzących z wyspy Kuby. Podajac zaś w r. 1873 opis grzybów pół- 
nocno- Amerykańskich; zapomniał o tern i opisał ten sam gatunek powtórnie pod nazwiskiem 
O. umbrina. 
Opis. — Do danych pomieszczonych w monografii dodam jeszcze następujące. Pierwoszczowocnie 
te bywają niekiedy jasno umbrowe. Końce rurek włośni są tępe lub lekko zaostrzone. .Jużto w środku 
przebiegu, jużto częściój w węzłach spotykają się wydęcia do 5,2 m. ra. szerokie. 
187. P. Friesiana Rfski. D. Friesa. Mon., p. 296, n” 174. 
188. P. reticulata {B. et Br.). D. sieciowata. Pierwoszczowocnie, żyłowate, spłasczone, 
połączone w nieregularne sieci ciemno-umbrowe. Masa zarodników i włośnia jasno-umbrowa. 
Włośnia o rurkach 2,5 — 4,2 m. m. szerokich, o ściankach bardzo grubych, lecz nie piłkowanych, 
pokrytych liczncmi, liardzo drolinemi ziarnkowatemi zgrubieniami. Zarodniki 11,6 — 13,3 m. m. 
wielkie. 
1873. Licea reticulata B. et Br., Geyl., fg. II, n“ 781. 
Opis. — Ścianka pojedyncza, nader delikatna podobnie jak w D. Friesa opatrzona licznemi, 
regularnemi, tępemi brodaweczkami, na zewnątrz zaś tu i ówdzie pokryta wiełkiemi ziarnami niere- 
gularnie plamisto-poskupianemi. Rurki włośni o ściankach bardzo grubych, szerokie, falisto przewię- 
ziste, pokryte licznemi, lecz drobncmi ziarnkowatemi zgrubieniami. 
Znajdowanie sic. — Geylon (zbiory Berkeley’a). 
Pokrewieństwo 2. — Strzępkowate (Arcyriaceas). 
XXXV. — Gornuyia Rfski. 
189. C. metal lica (B.). C. świetna. Kuliste, lekko zwierzchu spłasczone, świetnie metalowo- 
blyszczące zarodnie, wązką nasadą do podłoża przyrosłe. Włośnia o włóknach tęgich 1,4 — 2,4 m. m. 
szerokich, chropowatych, wybiegających w liczne, wolne, tępe lub zaostrzone końce. Zarodniki 
10— 10,8m. m. wielkie, brodaweczkowate. 
1837. Physaruin metallicum Brk., A. and M. I, p. 49, t. III, f. 8. 
Opis. — Ścianka zarodni jest błonką pojedynczą, delikatną, w górnej części zarodni bezbarwną, 
w dolnej tęższą, jak włośnia i zarodniki brudno-żółtą. Szerokość włókien włośni zmienna, niezależnie 
od miejsca przebiegu; powierzchnia pozornie gładka, przy silniejszych powiększeniach widocznie 
pokryta bardzo nizkierai brodaweczkami stykającemi się szerokiemi nasadami. 
Znajdowanie się. — W południowej Francyi. 
