33 
DODATEK DO .\tOXOGRATll Śl,U,CO\Vaj W. 
podłoża daje się oddzielić bez uszkodzenia. Składa się z nielicznych błonek, klórc rozmaicie pofałdo- 
wane i podziurawione, w kiłku warstwach na sobie leżg,ce, h^cz^ się w fałszywki niby tkankę. Na niej 
wznoszę, się prostopadle liczne zarodnie tak ścieśnione, że przybierają kształt graniaslosłupów szer- 
szych w wierzchołkach jak w podstawach, wierzchołek ich pokryty jest słabo wypukłę lub płaską 
ścianką. Wysokość zarodni w różnych miejscach ich położenia waha się między 1 a 3 M. ; szerokość 
jeszcze zmienniejsza wynosi zazwyczaj 0,33 M., dosięga 0,63 M. lub zwęża się do 0,26 M. Ścianki ich są 
z sobą i z podłożem tjdko spojone, pod wpływem wody dają się z łatwością od siebie oddzielać. Ze 
środka dolnej podstawy wznoszą się ku górze, przebiegając środkiem zarodni aż do ich wierzchołka 
rurkowate podsady od 44 do 62 m. m. szerokie. Z podsady rozbiegają się promienisto rurki włośni 
od 3,3—12,3 m. m. szerokie. Są one niełiczne, większość ich występuje w górnej części zarodni, 
szczególniej pod samym wierzchołkiem. Rozmieszczenie ich zupełnie nieregularne. Zazwyczaj są 
pojedyncze, czasem rozwidlają się raz luh nawet dwa razy i przyrastają do ścianek zarodni trąbko- 
watćni rozszerzeniem. Jużto przebiegają prosto po najkrótszej drodze, już też wznoszą się ku dołowi 
lub ku górze stając się łękowatemi. W ogóle zaznaczyć wypada, że nie tylko słabo są rozwinięte, ale 
nawet w niektórych zarodniach występują zanikowo tak, że spotykają się zarodnie, w których 
nawet podsad nie ma i tylko parę nieznacznych rureczek włośni przy staraniu można odszukać. 
Ścianki zarodni, podsad i rurek włośni są błonkami lekko zabarwionemi, licznetni drobnemi 
ziarnami tak gęsto pokryte, że wydają się być delikatnie brodaweczkowale. Jak i w innych razach 
(ak i tu spotykamy niekiedy jużto na ściankach zarodni, już na rurkach włośni grudki zdębniałego, 
czarno-brunatnego pierwoszcza, niekiedy 0,03 M. wdelkie. Górne ścianki zarodni w jedynych okazach 
które widziałem, były na zewnątrz pokryte grubą warstwą delikatnie ziarnistego zdębniałego 
pierwoszcza, ztąd też ścianki te (stosownie do grubości pokryw^ającej je warstwy), wydawwły sie być 
daleko ciemniejsze jak inne ścianki, niekiedy prawie czarno-brunatne. Naturalną jest jednak rzeczą, 
że w innych warunkach ścianki wierzchołkowe mogą być zupełnie pozbawione tej nakrywowćj 
wairstwy i wówczas będą delikatne i nawet lekko błyszczące. 
Pokrój tego śluzowca pomijając barwę przypomina najzupełniej plaster suszu o oczkach w wierz- 
chołkach zasklepionych. 
XXXII. — Reticul.\rta (Bull.). Samotek. 
17(S. R. Lycoperdon Bull. S. zmienny. Mon., p. 240, n” 133, f. 3, 4, 6 i 13. 
119. R. (?) Rozeana Rfski. S. Rozego. Zrosłozarodnie kształtów nieregularnych, zaokrą- 
glone, szeroką podstawą do podłoża przyrosłe. Kora, podsady, wiośnia i masa zarodników jednakowo 
rdzawo-hrunatno zabarwione. Kora błonkowato cienka, nieregularnie podziurawiona. Włośnia skła- 
dająca się z cienkich nitek przechodzących w płaskie błonkowate rozszerzenia i połączonych 
we wszechstronną sieć. Zarodniki nieregularnie kuliste, mocno brodawcczkowate, 8,3 m. ni. 
w ielkie. 
Opis. — Zrosłozarodnie tego śluzow'ca dochodzą 1 1/2 centymetra średnicy, mniejsze są zazwyczaj 
wielkości ziarna grochu. Powierzchnia ich jest zawsze lekko lśniąca, pod szkłem powiększającem 
nierówna, okazuje punktowate zagłębienia. Pod drobnowidzem badana jest błonką delikatną, 
lekko zabarwioną, w licznych miejscach nieregularnie podziurawioną. Z dna zrosłozarodni podnoszą 
się w bardzo licznych miejscach błonkow'ato spłasczone, bardzo krótkie, podsady ciemno-brunatne, 
przechodzące dalej w sieć włośni. Włośnia składa się tu z nitek o zarysach niezupełnie gładkich i 
przechodzi bardzo często w błonkowate spłasczenia jużto trójkątne już czworokątne. Ostatnie jej 
odnogi są przyrośnięte do zewmętrznćj kory przechodząc nieznacznie w jej ściankę. 
