DODATEK DO MONOGRAFII ŚLDZOWCÓW. 
25 
sieci i tworzące gąbczasl^i tkankę, jakęi i podsada jest wypełniona. Rurki włośni w nasadzie 4 m. m. 
szerokie, dalej równowęzkie ł, 7 m. m. szerokie, nielicznie rozwidlające się, w luźną sieć połączone, 
pod drobnowidzem jasno-fioletowe. 
Gatunek ten ze względu na częściowe zwapnienie rurki trzonka stanowi typ pośredni pomiędzy 
błyszczakami a żałobnią. Jedyny powód dla którego wypada go pomieścić między błyszczakami, jest 
ten, że rurki włośni nie zwężają się stopniowo ku końcom i nie tworzą sieci proporcyonalnie do odle- 
głości od podsady coraz zbi tszej. 
Znajdotoanie się. — Dotąd tylko w Nowej Zelandyi (J. Hooker). 
12o. L. physaroideum[A. etSz.) B. si^ebrzysty. Mon., p. 202, n" 101, 1, 62. 
126. L. Schimperi Rfski B. Schimpera. Mon., p. 203, n" 102, f. oo i 63. 
iTl. L. echiriulatum {B.) B. jeżowiec. Zarodnie kuliste, niebiesko metalowo błyszczące się, o. 
trzonkach czarnych, tęgich, walcowatych, rzadziej ku g^rze szydłowato zwężonych. Podsada wielka, 
tęga, walcowata, w wierzchołku zaokrąglona, 2/3 wysokości zarodni dochodząca. Włóśuia o rurkach 
szerokich, jasno-brunatnych, w gęstą sieć połączonych, w węzłach silnie trójkątnie rozszerzonych. 
Zarodniki wielkimi i tęgimi kolcami opatrzone, wraz z nimi od 18,2 — 20,7 m. m. wielkie. 
1860. Stemonitis echinulata B. FI. Taśm., p. 268. n° 3. 
Opis. — Zarodnie kuliste, 1 M. średnicy mające, pięknie niebiesko metalowo błyszczące się, wynie- 
sione na czarnych, ćmych trzoneczkach. Te różnie rozwinięte; krótsze zwykłe krępe, tęgie, walco- 
wate, tylko ku górze lekko zwężone, inne dłuższe Szydłowa te; zwykle przeszło 1 M. wysokie, wyjąt- 
kowo jednak bardzo krótkie, wówczas nieforemnie nabrzmiałe. Budowa ich podobna jak w poprze- 
dnich. Ścianka zarodni w nasadzie bardzo tęga, ciemno-kasztanowata, ku górze cieńsza i jaśniejsza, 
ale jeszcze w wierzchołku barwna i trwająca, w ogóle daleko tęższa jak w innych błyszczakach. Pod- 
pora tęga, walcowata, 2/3 wysokości zarodni dochodząca, w wierzchołku zaokrąglona. Rurki włośni 
w nasadzie 7 — 12,3 m. m. szerokie, kn górze coraz cieńsze, w całym przebiegu jasno-kasztanowate ; 
jużto w 1/3 długości od nasady już też jej bliżej zaczynają się rozwidlać i łączą w sieć bardzo gęstą. Sieć 
ta różni się od włośni innych gatunków już na pierwszy rzut oka szerokością rurek, lecz bardziej 
jeszcze tern, że w węzłach są rozszerzone trój lub czworokątnie stosownie do tego, czy węzeł ten 
jest punktem zbiegu trzech czy czterech rurek. Węzłowate te rozszerzenia są ciemniej zabarwione. 
Tak na rurkach międzywęzłowych jaki na węzłach spotykamy drobne proszkowate, zrzadka rozrzu- 
cone zgrubienia, które nie we wszystkich okazach występują jednakowo licznie. Gatunek ten po- 
siada ze wszystkich śluzowców największe zarodniki, a kolce ich ścianek dochodzą wysokości Im. m. 
Znajdowanie się. — Tasmanja (Hooker). 
ff Podsady tęgie, w wierzchołku mnińj więcój stożkowato zaostrzone. (Porównaj f. 61.) 
128. L. columbinum {Pers.) B. świetny. Mon., p. 203, n" 103, f. 39 i 61. 
129. Z. iridescens [B.)B. nikłoiołosy. Zarodnie kuliste, niebiesko metalowo błyszczące się, 
prawie siedzące lub wznoszące się na króciuteczkich, grubych trzoneczkach, Podsada wielka, zao- 
krąglono stożkowata, o szerokiej podstawie, 1/2 wysokości zarodni dochodząca. Włośnia o rurkach 
szerokich, równowązkich, bezbarwnych, w bardzo luźną sieć połączonych. Zarodniki ciemno-fiolc- 
towe, prawie gładkie, o błonie tęgiej, 13,3—14,2 m. m. szerokie. 
1831. Physarum iridescens B. Hook., Jour., 1. c., p. 20 
ART. IV 
