24 
P.UnęTNlR TOWAHZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH 
PABYŻU. — TOU Vm. 
nsi. L. Ccu'estianum {Rchh.).L. Carestierjo. Mon., p. 188, n“ 90. 
120. L Chailletii Rfski. L. Chailleta. Mon., p. 189, n" 91 . 
Pokrewieństwo 4. — Piankowate (Spumariacese). 
XIII. — Diacuea Fr. Żałobnia. 
121. D. leucopoda {Buli.). Z. bialonóżka. Mon., p. 190, n® 92, f. 178. 
Widziałem okazy z Brazylii (Book inKew. Herb.). W zielniku Hookera znajdują się okazy ozna- 
czone przez Klotscha, który rozpoznawszy ważne cechy różnięce żałobnię od paździorka, propono- 
wał przed Friesein oddzielenie rodzajowe pierwszej pod nazwę : Andropelma, nazywajęc gatunek : 
A. leucopodia KI. 
XIV. — Spumaria Pers. Pianka. 
122. S. alba {Buli.). P. okazała. — Mon., p. 191, n“ 93, f. 138, 172 i IT-o. 
RZĘD 111. — SMĘTOSZE(AMAUROCIIyETEyE). 
Pokrewieństwo 1. — Kolconogowe (Echinosteliaceee). 
XV. — Echinostelium de By. Kolconóg 
123. E. minutum de By. K. maleńki. Mon., 213, n® 113, f. 53, 34, 58 i 68. 
Pokrewieństwo 2. — Paździorkowate (Stemonitacesee). 
XVI. — Lamproderma Rfski. Blyszczak. 
f Podsady tęgie walcowate w wierzchołku mniej więcej maczugowato nabrzmiałe. (Porównaj 
f. 62 i 63.) 
124. L. B ookeri {B.).B. Hookera. Zarodnie kuliste z miedziane metalowym połyskiem, trzonecz- 
kowate, o trzoneczkach krępych, ku górze łekko zwężonych, tu czarnobrunatnych, w nasadach ja- 
śniejszych, długości zarodni wyrównywajęcych. Włośnia dla gołego oka biaława, pod drobnowidzem 
jasno-fiołetowa, o rurkach w nasadzie szerszych, ku górze węższych, równowęzkich, nielicznie roz- 
widlajęcych się, w luźna sieć połęczonych. Zarodniki fioletowe, delikatnie kolczaste,' 12,5 m. m, 
wielkie. 
1833. Didcrma Hookeri B. FI. Nov. Zel., p. 191, tb. CV, f. 12. 
Opis. — Widziałem okazy o ściankach już zupełnie rozprószonych, kształt więc zarodni podaję 
według Berkeleya. Zarodnie sę dokładnie kuliste ; lekko metalowo mienięce się, z miedzianym odbla- 
skiem (czerwono-żółtawe), o ścianie w głównój części zupełnie rozprószajęcśj się, w nasadzie trzonka 
lalerzykowato trwajęcćj. Trzoneczki krępe, walcowate, ku górze lekko zwężone, mocno podłużnie 
pofałdowane ; w górze czarno brunatne, ku nasadzie jaśniejsze przechodzęce w kasztanowato bruna- 
tną leżnię ; długości zarodni wyrównywające, lub nieco dłuższe 1 M. wysokości dochodzące. Podsada 
walcowata, o wierzchołku zmiennym, najczęściej lekko maczugowato nalirzmiała. Ścianka trzonka 
pod drobnowidzem ciemno fioletowa, tak samo jak i talerzykowato trwająca, część ścianki zarodni, 
której brzeg jest prawie bezbarwny. (Zapewne więc ścianka zarodni w górnćj części jest błonką bez- 
barwną.) Rurka trzonka od nasady do połowy wysokości wypełniona jest licznemi ziarnami wapna, 
dalej ku górze spotykamy tęgie włókna, rozpłasczające się błonkowato, łączące się w nieregularne 
