18 
PAMięTNIi; towarzystwa nauk ŚClSLYCa w PARYŻU. TOM YllI 
zdała od siebie porozrzucanymi kryształami rozmaitego kształtu. Włośnia o rurkach cieniutejikich 
zaledwie 1,0 m. m. szerokich, bezbarwnych, wiotkich, w bardzo gęst^ sieć połaczonj^ch. 
Znajdoiuanie się. — Manchester (Cook). 
Uwaga. —Chociaż na błonie jedyny ślad istniej§C 5 ^ch zwapnień wystąpił tu pod postacią krysz- 
tałków, jednakże nie pomieściłem gatunku tego w rodzaju makulca bo znane s§ przykłady iż u nie- 
których szaroniów (p. 178.) na błonie s^ zanikowe kryształki, a dopiero na nich leżą grube ziarniste 
zwapnienia. Z drugiej zaś strony gatunek ten z budowy włośni najbliższym jest poprzedniego łub też 
gZaronia sieciowatego z jednobłonów. 
85. Ch. Friesianum Rfski. Sz. Friesa. Mon., p. 172, n" 76. 
86. Ch. Michelli{Lib.) Sz. Michelego. Mon., p. 172, n“ 77, f. 131, 146, 149 i 150. 
Widziałem liczne okazy z Ceyłonu, mianowicie z Peradeniya i z Niclgherries w Indyach. 
(E. S. Berkeley). 
Uwaga. — Liczne okazy szaronia piankowego jakie w ostatnich czasach widziałem, przekonały ranie 
że cały ten szereg form który w monografii objąłem pod nazwą : Ch. spumarioides da się rozdzielić na 
trzy następujące gatunki : 
87. Ch. spumarioides {Fr.) Sz. piankoicy. — Zarodnie nader drobne, 1 /3 — 1/2 M. średnicy 
mające, o powierzchni od silnego zwapnienia mączastej, już pojedynczo choć gromadnie stojące,, 
kulistawe, już skupione i od wzajemnego nacisku w nasadach wielościenne, cienkie, nieledwie trzo- 
neczkowate, bezpodsadowe lub o podsadzie środkowej pęcherzy ko watej. Włośnia jasno-fioletowa 
o włóknach ku górze kilkakrotnie rozwidlających się, pomiędzy sobą w luźną sieć połączonych. 
Zarodniki jasno -fioletowe, 8,3 — 10,5 m. m. welkie, zrzadka kolczaste. Tu należą synonimy podane 
w Monografii na stronie 175, wyjąwszy dwóch które pod następnym gatunkiem zamieszczę. 
Opis. — Do opisu podanego na stronie 176 Monografii tam tak zwanej a formy typowej » nic dodać 
nie mogę, przypomnę tylko że ścianki leżni izarodni po odwapnieniu są brunatne. Pokrój przedstawia 
i. 142. 
88. Ch. stromateum (Lk.) Sz. Zarodnie nieregularnie kątowate, spłasczone, od 1/3- 
do 3/4 M. wielkie, sino-szare o powierzchni gładkiej, gromadnie stojące na ochrowćj lub mięsno-czer- 
wonej leżni. Podsada zazwyczaj dolna, mięsno-czerwona. Włośnia jak w poprzednim. Zarodniki 
9,8 — 11,6 m. m. wielkie, fioletowe, zrzadka kolczaste. 
— Physarum didermoides Fr. Herb ! 
1833. Physarum stromateum Lk. Hand., III, p. 409. 
Opis. — To co na sir. 176 Monografii powiedziano o formach raniej zwapnionych tutaj się odnosi. 
Przypominamy że ścianka po odwapnieniu jest błoną brunatną. Pokrój i rozbiór zarodni podany 
na figurach 143 — 145 i 151. 
89. Ch. affine Bf[ski. Sz. pokrciuny. — Zarodnie nieregularnie kąto watę, spłasczone, szarawo- 
białe o powierzchni gładkiśj, maleńkie, na wspólnej leżni gęsto skupione, o podsadzie zrzadka tylko 
występującej nieregularnej, maleńkićj, białej. Włośnia budowy jak w poprzednich lecz o włóknach 
ciemniejszych, opatrzonych często wrzecionkowatemi, ciemno-fioletowemi zgrubieniami. Zarodnikii 
ciemno-fioletowe, gęsto kolczaste, 10,8 — 14 m. m. wielkie. 
