DODATEK DO MONOGRiEU ŚLUZOWCÓW. 
natna, a nie purpurowa, a ścianka zarodni po odwapnieniu staje się prawie bezbarwny. Barwnik więc 
trzyma się wyłącznie ziarna wapna. 
Znajdo 2 oame się. — Ceylon (zbiory Berkeley’a). 
49. Ph. obrusseum {B. et C.). M. ióltaioonog i. Zarodnie kulistawe, pod spodem lekko 
spłasczone, szare lub cytrynowo-żółtc, wyniesione na bardzo wydłużonych, żółtych lub kasztanowato- 
brunatnawych trzoneczkach, niekiedy w nasadach więzkowato spojonych. Włośnia siłnie roz- 
winięta o nitkach bardzo cienkich, wapniaczkach licznych, przechodzących od kształtów nieregu- 
larnie kulistych lub trójkątnych do nieregularnie wydłużonych wrzecion. Zarodniki fioletowe 
gładkie, 8,3—10,8 m. m. wielkie. 
1868. Didymium obrusseum B. et G., fg. Gub. I, n° 532. 
1868. Didymium tenerrimum B. et G., fg. Gub. I, n® 533. 
Opis. — Wszystkie okazy, jakie widziałem, były tak mocno zgniecione że nie mogę oznaczyć z całą 
pewnością kształtów zarodni, autorowie podają kulisty, a ja dodać muszę, że są z pewnością pod 
spodem lekko spłasczone, niekiedy wyraźnie pępkowate. Należy tu cały szereg form, mający współną 
i charakterj^stycznie zbudowaną włośnię. Sieć jśj składa się z cieniuteńkich rurek rozdętych w liczne 
wapniaczki, kształt tych ostatnich rozmaiły : jużto kulistawe, ale o zarysach bardzo nieregularnych, 
już takież trójkątne, już w większości razów wrzecionowato wydłużone, zawsze o zarysach nieregu- 
łarnych. Szereg tych form rozpoczyna śluzowiec opisany, jako D. tenerrimum, trzonki sątuzałedwie 
słomiasto-żółto zabarwione, stoją (zapewnie z powodu gładkiego podłoża, na którym były znałezione) 
pojedynczo, ścianka ich również jak i wapniaczki białe, po odwapnieniu o błonkach bezbarwnych. 
Dalej następują formy, których zarodnie są poskupiane nasadami trzonków. Barwa tych ostatnich 
przechodzi od poprzednio opisanych przez złoto-żółte do ciemniejszych a w nasadach brunatnych. 
Stosownie do natężenia harwy trzonków i ścianka zarodni przyjmuje coraz więcćj wyraźny cytry- 
nowo-żółty odcień, a wreszcie i włośnia przybiera postać ochrowego puszku. W tych najsiłniej za- 
barwionych formach po ich odwapnieniu i ścianka zarodni ma w nasadzie barwę żółtawą. Rurki 
trzonków puste, ztąd wiotkie i łeżące łub zaledwie podnoszące się, o ściance mocno pofałdowanej i 
skręconćj do wysokie. 
Znajdowanie się. — Guba (Wright); Texas (Lindheimer); Nowy Orłean (Drumond). 
50. Ph. polymorphum (M.). M. loielokształtny. Mon., p. 107, n® 20. 
W zbiorach Berkeleya widziałem liczne i lepiej zachowane okazy jak dotychczasowo mi znane tego 
śluzowca i mogę w skutek tego poczynić niektóre dopełnienia do poprzednio podanego opisu. 
Zarodnie są krążkowate (ale nie płaskie), brzegi tego krążka (w środku do trzonka przymocowanego) 
są powyginane w górę i na dół przez co przyjmują kształt najzupełniej nieregularny, jeszcze bardzićj 
uderzający jeżeli, co się często zdarza, zarodnie są pozlewane. Włośnia takiej budowy jak w po- 
przednim gatunku niekiedy jednak występują nieliczne, ale wielkie, walcowate, długie wapniaczki 
oprócz innych licznych, mniejszych okrągławyęh lecz o zarysach bardzo nieregularnych. Trzoneczki 
bywają także brimatno-kasztanowate, 2 — 2'/2 M. wysokie. Leżni brak niekiedy, wapniaczki zaś są 
czasem żółtawe. Rurki trzonków mają niekiedy ściankę żółto-brunatną przechodzą bezpośrednio 
w ściankę zarodni, która zwykle bezbarwna, w razie silnego ujaarwienia trzonków jest w nasadzie 
żółtawa. 
51. Ph. yyrosum Rfski. M. pogięty. Mon., p. 3, n° 23.] 
