PAMIĘTNIK TOWABZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VII], 
3i. Ph. pulcherr iimim li. et Ri\ M. pur p U7' o iv y. Mon., p. 103, n® 18, f. 84. Maj^c 
pod ręką liczniejsze i wybornie rozwinięte okazy tego maworka przekonałem się, że trzonek tworzy 
zazwyczaj maleńką soczewkowatą podsadę, niekiedy jednak przedłuża się do połowy wysokości za- 
rodni. Włośnia w dojrzałych okazach sztywna, trwała, puszkowata, wapniaczki drobne, ale bardzo 
liczne, purpurowe. Ścianki rurki trzonka po odwapnieniu nawet jasno-purpurowo zabarwiona. 
Trzonek nie przedłuża się nigdy w podsadę. 
33. psiitacinum Dit. M. papusL Mon,, p. 104, n” 13, f. 73 i 7G. 
W liście synonimów położyć : 
1873. Didymium erythrinum B. Grev., n® 314. 
1873. Didymium RavenaliiB. et C. Grev., n® 346. 
Z tych pierwszy jest prostym synonimem, drugi zaś odnosi się do odmiany o inaczój zabarwionym 
trzonku. Widziałem także inne okazy tego maworka innej jeszcze barwy, w skutek czego odróżniam 
teraz trzy następujące odmiany : 
a Fulvipes /'>. Trzoneczki miniowo-czcrwone. 
p Intermedium. Trzoneczki brudno-żółte. 
Y Rauenalii B.etC. Trzoneczki brunatne. 
Barwa zarodni jest w ogóle bardzo zmienna, jak to już w monografii wspomniałem, niedojrzałe, 
w odmianie a są zielonawo lub żółtawo-szare, w p i y czarne. Dojrzałe umbrowe tak stale w ^i y zwykle 
w a, lecz w tej ostatniej przy silniejszym zwapnieniu nie napotykają się okazy fioletowo-czer- 
wonawe lub w jego braku pięknie metalowo mieniące się. Wapniaczki w a miniowo-czerwone, 
w dwóch innych żółtawe lub żółte. Także rurka trzonka po odwapnieniu jest w odmianie p i y bez- 
barwna, a ścianka ich zarodni prawie bezbarwna z żółtawerni plamami. Wielkość zarodników waha 
się między 7,5 -9,2 m.m. 
Znajdowanie sio. — Odmiany ,3 i y znalezione w Karolinie (Curtis). 
34. P h. ruhiginosum Fr. M. szkarłatny. Mon., p. 104., n“ 16. 
[ 33. Ph. Braunianum de By. M. Brauna. Mon., p. 103, n® 17. 
36. Ph. Famintzini Rfski. M. Pamincyna. Mon., p. 107, n® 21. 
37. P h. Ditmari Rfski. M. Ditmara. Mon., p. 103, n® 14. 
Poznałem teraz kilka form, które zmuszają ranie gatunek ten objąć w szerszych granicach, a ponie- 
waż barwa różnych odmian jest zmienną, przeto obejmuję je pod nowem, neutralnem pod tym 
względem, nazwiskiem. Diagnoza brzmieć teraz będzie jak następuje : 
Jużto maleńkie żółtawe lub ceglaste, wielkości ziarna maku zarodnie, już pełzające, żyłowate, 
niekiedy sieciowało połączone pierwoszczowocnie. Włośnia nikła, o wapniaczkach maleńkich, kąto- 
wato bryłkowatych, odpowiednio do koloru ścianki zarodni zabarwionych. Zarodniki jasno-fioletowo 
o błonie gładkiej, 6,4 — 9 m.m. wielkie. 
1817. Ph. yirescens Dit., 1. c., t. 61 ; Fr., 1. c., n° 32. 
1818. Pb. theiotheum Fr., Sym. gast., p. 21 ; Fr., 1. c., n® 31. 
