IIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM VIII. 
28. Ph. simile Rfski. M. /Jorfoiny. Zarodnie dokładnie kuliste, szarawo-białe, trzoneczkowatc. 
Trzoneczek długości zarodni wyrównywaj^C}^, lub dwa razy dłuższy, rysowany, sztywny, kruchy, 
żółtawo-szary, przedłużający się do wnętrza zarodni tworząc tam podsadę wyraźną, jednej czwartej 
wysokości zarodni dochodzącą. Włośnia silnie rozwinięta, sztywna, trwała o wapniakach bar- 
dzo licznych, niewielkich, trójkątnych łub wydłużonych. Zarodniki jasno-fioletowe, gładkie, 7,5 m.ni. 
wielkie. 
Ojtis. — Gatunek ten z pokroju do poprzedzającego nader podobny, różni się przedewszystkiem 
budową włośni i kształtem wapuiaczków. Zarodnie ‘/a M. średnicy mające, trzonek ‘/a do 1 M. wy- 
soki. Podsada zwykle tylko o 0,1 M. długa, jużto walcowata, zaokrąglona, już zaostrzona, prawdo 
stożkowata. Rurka trzonka po odw^apnieniu słomiasto-żółta, wypełniona ciemno-kasztanowatą istotą 
ustrojow^ą. Włośnia sztywna, o wapniaczkach bardzo licznych, białych, w przecięciu optycznem już 
Irójkątnych o bokach równych, już wydłużonych prawie wrzecionowatych, w ( góle nie przedstawia- 
jących tak w ielkich różnic w wielkości jak to ma miejsce w poprzednim gatunku. W okazach mniej 
zwapnionych trzonek przyjmuje barw'ę ciemniejszą, prawie kasztanow^ato-białawą. 
Znajdowanie sie. — Karolina wyższa (Curtis, 359 i 1371). Widziałem okazy będące własnością Ber- 
keley ’a i Farlow'a. 
29. P h. Peters ii B. et C. M. Petersa. Zarodnie dokładnie kuliste, trzoneczkow'ate, o pod- 
sadzie W 7 raźnćj, ale maleńkiej soczewdrowatej. Włośnia jak w poprzednim, ubarwienie zarodni i 
trzonka zmienne, zarodniki jasno-fioletow^e gładkie, 8,3— 9,2 m.m. wielkie. 
1873. Ph. Petersii B. et G., cfr. Grev., 1. c., n° 356. 
Opis. — Zarodnie występują W' formach różnego ubarwuenia, wspólną cechą jest podsada i wdośnia 
różniąca gatunek ten od dwóch poprzednich. Podsada maleńka soczewkowato-spłasczona, z nićj 
w'ybiegają promienisto rurki włośni dopiero w ‘/s wysokości zarodni przechodzące w gęstą sieć wdo- 
śni, o wapniaczkach tak samo licznych i takiegoż kształtu jak w' poprzednim gatunku. Ze w'zględu na 
ubarwienie można odróżnić następujące odmiany : 
a Far Iow ii. Zarodnie szare, w^apniaczki białe, trzonki szarawe z mięsnym odcieniem. Rurka 
trzonka po odwapnieniu żółtaw'a, wypełniona bezbarwną, ziarnistą istotą ustrojow'ą. Ścianka zarodni 
i wapniaczków bezbarwma. 
8. In te rmed i u m. Zarodnie ochrowe, wapniaczki, kasztanowato-ochrowe, trzonki kasztanowato- 
brunatne. Ścianka zarodni i wapniaczków po odwapnieniu kwasem solnym cegłaste. 
V. Genuinum. Zarodnie żółtawe, wapniaczki żółtawe, trzonki rdzaw'e lub pomarańczowo- 
rdząw’e. Ścianka zarodni i w^apniaczków po odwapnieniu kw^asem solnym cegłaste. Burka trzonka 
bczw'apienna, pusta. 
Zaajdoiuanie się . — Odmiana a : Boston (Farłow), Pensylwania (Mitchener, 3495). Odmiana p : Ala- 
bama (Peters 4004). Odmiana y: Alabama (Peters. 6072). 
30. Ph. Schumacheri Spr. M. Schumachera. Mon., p. 98, n“ 9. Gatunek ten przyjmuję 
teraz w innych granicach, mianowicie foimiy, których wielkość zarodników wynosi 7 do 8 m. m. 
W skutek tego z listy synonimów usunąć należy : Physarum aureum p chrysopus Lev. należący do 
następnego gatunku, a dodać następujące : 
1873. Didymium melłeum B. et Br., Cey., f. II. n“ 751. 
1873. Didymium chrysopeplum B. et Br., cfr. Grcv., n°348. 
