i PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NADl! ŚCISŁYCH W PARYŻ!'. — TOM YIII. 
i6. B. chrtjsotricha [B. et C.), B. złotowłosa. Jużto kulistawe, spłasczone, szeroką nasady 
siedzące zarodnie, już pierwoszczowocnie pełzające, żyłowate, grube, obłe, ciemno-żółte ; bezpodsa- 
dowe. Włośnia o rurkach szerokich, ich zarysach nieregularnych, w luźną sieć połączonych. Zarodniki 
gładkie, 10,8-12,1 ra.m. wielkie 
1848. Physarum decipiens Curtis in Am. Jour., 1. c., p. 352. 
1873. Badhamia decipiens B. cfr. Grev., 1. c., p. 66. 
1873. Physarum chrysotrichnm B. et G. Grev., 1. c., n<>337. 
Wzmianka historyczna. — Opis podany przez Gurtis’a jest bardzo powierzchowny i odnosi się do 
pierwoszczowocni, które Berkeley zbadawszy słusznie gatunek w rodzaju badhamii pomieścił, jedno- 
cześnie jednak zaimdnie tegoż samego śluzowca pod innym nazwiskiem i rodzajem opisał. 
Opis. — Ścianka w nasadzie czj'^sto-żółta, ku górze prawie bezbarwna, ziarna wapna zaś stale złą- 
czone z różnym barwnikiem, ztąd też barwa czy to zarodni czy pierwoszczowocni zależy od stopnia 
zwapnienia. Widziałem okazy ciemnożółte, ale Curtis wspomina o oliwkowo-zielonkowatych, co łatwo 
może nastąpić przy słabćm zwapnieniu. Od poprzedzającego gatunek ten odróżnia się przede- 
wszystkiem zarodnikami o błonce gładkiej. 
Znajdoieanie się. — Alabama (Peters.); Karolina (Curtis). 
•ffff Zarodniki pojedyncze, ścianka zarodni czerwono-brunatna. 
Uwaga. — W monografii oddzieliłem gatunki Badhamii wieczkiem pękające od innych jako osobny 
rodzaj, który nazwałem kieliszkiem (Scyphium). Tymczasem teraz zapoznałem się z gatunkiem, 
który z jednej strony miał wielkie pokrojowe podobieństwo z kielisznikiem wspaniałym, z drugiej zaś 
strony ukazywał niewątpliw'e pokrewieństwo z badhamią Ulową. Pozostawał więc tylko wybór : albo 
ten ostatni gatunek włączyć do kielisznika, albo też rodzaj ten znieść zupełnie. To ostatnie przyjąłem 
przede wszystkiem dla tego, że włączając badhamię lilową do kielisznika jako jedyną cechę rodzajową 
różniącą wówczas rodzaj ten od badhamii mógłbym podać tylko barwię zarodni, własność zbyt błahą 
dla tworzenia nowego rodzaju. 
17. B. lilacina {Fr.). B. Ulowa. Mon., p. 145, n® 51, f. 108 i 109. 
18. B. dictyospora Rfshi. B. siecioioata. Zarodnie kuliste lub kulistawo-wartołkowatc 
nieregularnie lub wieczkiem pękające, czerwono-brunatne, ku wierzchołkowi jaśniejsze, białawe, trzo- 
neczkowate. Podsada wyraźna, walcowata, tępa, ciemna, będąca bezpośredniem przedłużeniem 
trzonkaczarniawo-brunatnego, sztywnego i kruchego. Zarodniki 11,6 m.m. wielkie, cierano-fioletowe 
opatrzone nieregularnie sieciowatemi cienko listewkowatemi zgrubieniami. 
— Physarum canum Klotsch in Hook. herb ! 
1836. Physarum rubiginosum Brk. in Engl. fl., p. 313, n“ 3, non Chev. ! 
}Vzmianka historyczna. — Gatunek ten łudząco jest podobnym do następnego, od którego różni się 
przedewszystkiem zarodnikami, nic więc dziwnego, że Berkeley uznał go za badhamię wspaniałą, nie 
mając do porównania oryginalnych okazów Ghevaliego. 
Opis. — Do następnego zupełnie podobny tylko częściej więcej kształtem do kuli lub jaja się zbli- 
żający, w wierzchołku jaśniejszy z wyraźną domieszką białćj farby. Pęka też zwykle zupełnie niere- 
gularnie. Budowa w ogóle takaż sama, jak w następnym. Podsada najczęścićj krótsza, od 0,25 do 
