( 48 ) 
secundaire stroomen alléén door het verschijnsel van Hall zijn 
ontstaan x ). 
Stellen we ons voor dat de hoofdstroom door het plaatje gaat 
van A naar B, dat de secundaire electroden C en D verbonden zijn 
door den galvanometer ér, en dat de zijstroom is aangebracht vol- 
gens EF. Is de weerstand hierin zoo gekozen, dat de galvanometer 
geen uitslag vertoont bij het sluiten van den hoofdstroom, dan zijn 
C en E aequi potentiaal. Het gedeelte van den hoofdstroom onder 
de stroomlijn AD gaat verder langs DEF. 
Het geheel kan nu opgevat worden als een brug van Wheat- 
stone ; de vier weerstanden zijn dan ADE , ACD, CDF en EF. In 
het magnetisch veld neemt nu de weerstand van bismuth toe. Al- 
leen wanneer de evenredigheid tusschen de vier weerstanden bleef 
bestaan, zou de galvanometer stroomloos blijven ; daar echter de 
weerstand van DE , EF en BF niet verandert, bestaat hierop weinig 
kans. Reeds zonder dat er een verschijnsel van Hall bestond, kon 
dus in een magnetisch veld een secundaire stroom optreden, die 
voor beide richtingen van magnetisatie dezelfde richting zou hebben. 
Bij aanwezigheid van het HALL-verschijnsel veroorzaakt deze fout 
dissymmetrie, waarvan het bedrag niet te berekenen is. 
Meet men daarentegen den secundairen stroom in het magneet- 
veld 0 (dien we voortaan S 0 zullen noemen) met den compensatie- 
stroom, dan treedt de fout ook wel op, maar is een correctie voor 
de weerstandstoename mogelijk. Daar nl. de weerstand van het 
plaatje tegenover dien van de geheele primaire geleiding verwaar- 
loosd kan worden, verandert de hoofdstroom niet, en nemen, bij een 
weerstandstoename van jopCt., alle van den weerstand afhankelijke 
potentiaalverschillen in het plaatje, ook dat aan de secundaire elec- 
troden, toe met p pCt. Ook S 0 moet dus met p pCt. vermeerderd 
worden om den secundairen stroom te krijgen die er zijn zou, wan- 
neer het verschijnsel van Hall niet bestond. 
Neemt men bovendien voor S 0 het gemiddelde der waarden, voor 
en na de waarneming verkregen, dan is ook het eerste bezwaar 
grootendeels opgeheven. 
De weerstandstoename van bismuth door magnetisatie is verschil- 
lend voor zuiver en onzuiver bismuth en hangt ook af van de be- 
handeling van dit metaal bij het gieten enz. (zie Righi, Atti della 
R. Acc. dei Lincei, Serie III, Memorie XIX, pag. 576, ’84). Er 
blijft dus eenige onzekerheid in de correctie. Ik heb steeds de ge- 
x ) De opmerkingen van Lebret over deze foutenbron op pag. 85 en 86 zijner dis- 
sertatie zijn niet geheel juist. 
