( 6 ? ) 
— om het verschijnsel daardoor te onderscheiden van dat der ge- 
wone adhaesie (of adsorptie). 
Nu heeft onlangs Dr. G. C. Schmidt te Erlangen uit zijne eigene 
waarnemingen omtrent de absorbtie van chloorkalium (in waterige 
oplossing) door kiezelzuur, en uit mijne vroegere waarnemingen over 
het absorbtievermogen van kiezelzuur voor zuren en alkalizouten 
afgeleid, dat bovengenoemde verhouding 
p Koncentratie kolloïd 
Koncentratie waterige opl. 
eene konstante zou zijn, en dat het verschijnsel dus tot het gebied 
van Yan ’t Hoff’s „ vaste oplossingen” zou behooren. Hij meent, dat 
men de verschijnselen der Absorbtie van die der Adsorbtie zou 
kunnen onderscheiden als volgt: Bij de absorbtie doordringt de ge- 
absorbeerde stof de absorbeerende stof (in casu het kolloïd) zoodanig, 
dat de eerste aan de molekulen of molekuulkomplexen der tweede 
gebonden wordt, evenals wanneer een gas in eene vloeistof wordt 
opgelost. Zoolang de oplossing niet te sterk wordt, zou de wet 
van Henry gelden, d. i. K is konstant bij verschillende koncentra- 
tiën — de graphische lijn heeft een rechtlijnig verloop. De Absorbtie 
zou dus eene vaste oplossing zijn. 
Daarentegen bij de verschijnselen der Adsorbtie worden de stoffen 
door eene oppervlakte- werking aangetrokken en vastgehouden Zoo : 
wanneer poreuse stoffen (kool, metalen) gassen opnemen. Evenzoo 
ingeval kool andere stoffen (zooals iodium) uit oplossingen opneemt, 
of ingeval de weefsels kleurstoffen opnemen. K is dan niet konstant, 
tenzij zij tot eene hoogere macht verheven wordt. Dr. Schmidt be- 
vestigde zulks door eenige reeksen proefnemingen x ). 
In het Journ. für physikalische Chemie heb ik tegen Dr. Schmidt’s 
beschouwingen bedenkingen geopperd- Hij had voorbijgezien, dat 
slechts bij eene zwakke absorbtie, en bij verdunde oplossingen, K in 
mijne proefnemingen bij benadering konstant was. 
Immers, bij de sterke absorbtiën die het kolloidale tinzuur of het 
gemodificeerde tinzuur (zoogenaamd metatinzuur), en die het roode 
kolloïd van Mn 0 2 op zuren en zouten uitoefenen, is K zeer ver- 
anderlijk met de koncentratie. Ik had dit aangetoond in een uit- 
b Dierlijke en bloedkool met eene joodoplossing in alkohol en in benzol; kool met 
azijnzuur, met barnsteenzuur, met zuringzuur-oplossing. Cellulose met pikrinezuur. 
Zijde met eosin. 
