( 68 ) 
voerlg’ onderzoek betreffende de absorbtie, le van zwavelzuur door 
metatinzuur, 2e van kaliumsulfaat door rood mangaandioxyd. 
In eene daarop gevolgde schriftelijke gedachtenwisseling met 
Dr. Schmidt, waarvoor ik hem verplicht ben, wierp hij de vraag 
op, of het niet van belang zoude zijn om de absorbtieproeven 
te herhalen met stoffen, die, zoo als HC1 en KC1, geheel of bijna 
geheel geïoniseerd zijn in hunne verdunde waterige oplossingen. 
Immers : als dit het geval niet is, dan ware het mogelijk dat de 
molekulen, die in het kolloïd geabsorbeerd zijn, meer geïoniseerd 
zijn dan de moleculen in de waterige oplossingen. Doch nu moet tusschen 
elke soort van molekulen, die in het kolloïd en in de oplossing aanwezig 
zijn, afzonderlijk evenwicht bestaan. Dus moet ook een afzonderlijke 
Q 
verdeelingsfactor gelden = A, wanneer C n en Ci de koncentratiën 
Ei 
van eenige molekuulsoort aanduiden, hetzij dubbelmolekulen, hetzij 
enkelmolekulen, hetzij ionen. 
Het ware bijv. mogelijk dat bij zwavelzuur en bij kaliumsulfaat, 
voor niet al te sterke oplossingen, de in het kolloïd geabsorbeerde 
molekulen bijna allen geïoniseerd waren, hetgeen, zooals bekend, in 
waterige oplossing minder het geval is. De verdeelingscoëfficiënt 
tusschen de geïoniseerde molekulen zoude dan eene andere zijn als 
degene die berekend is geworden, en de konstantheid kunnen 
naderen. 
Evenwel, bij die berekening, toegepast op mijne proevenreeks van 
de absorbtie van K 2 S0 4 uit waterige oplossing door het roode kolloïd 
van Mn 0 2 *), kwam geene konstante voor den dag. Bovendien 
bestaat geenerlei bewijs om aan te nemen, dat het zout K 2 S0 4 , of 
het zuur H 2 S0 4 , in het kolloïd meer geïoniseerd zoude zijn dan 
in de oplossing. Ook van eene verdeeling van de ionen tusschen 
twee vloeistoffen zijn tot nog toe geene waarnemingen bekend. 
Het scheen mij intusschen toch wenschelijk om nog eenige ab- 
sorbtiebepalingen te verrichten met stoffen die, zooals HC1 en KC1, 
in verdunde oplossingen grootendeels geïoniseerd zijn. Als absorbee- 
rende stof werd weder hetzelfde metatinzuur gebezigd, dat in 1881 
gediend had voor mijne bepalingen van de absorbtie van zwavelzuur. 
Dit metatinzuur heeft tot samenstelling: 
aan de lucht bij 15° . . . . Sn 0 3 2,09 H 2 O 
in verzadigden waterdamp bij 15° . Sn 0 2 2,2 H 2 O 
in ’t dampledige bij 15° .... Sn 0 2 0,8 H 3 O 
*) Van de ionisatie van K 2 S0 4 in waterige oplossing bij verschillende koncentratie 
bestaat eene waarnemingsreeks van Iones. 
