f 69 ') 
Dr. Klobbie heeft op mijn verzoek met veel zorg twee proeven- 
reeksen uitgevoerd, waarvoor ik hem mijnen dank betuig. 
De oplossingen werden geschud gedurende 3 — 5 uren; uit her- 
haalde proefnemingen bleek het, dat binnen 3 uren standvastig even- 
wicht verkregen was. Alles werd gewogen, zoodat ook de titratie der 
slapste oplossingen zeer nauwkeurig mag geacht worden. 
Sterkere oplossingen werden niet genomen, aangezien dan te veel 
metatinzuur in oplossing kwam. 
In kolom I is opgegeven hoeveel milligrammolekulen door 1 gram- 
molek. water in het metatinzuur is geabsorbeerd (C lt ). In kolom III 
hoeveel milligrammolek. door 1 grammolek. water der oplossing in 
oplossing is gehouden (Oj). 
Men bedenke daarbij dat de hoeveelheid water, in het metatinzuur 
aanwezig, als het met de oplossing in evenwicht is gekomen, eeniger- 
mate onzeker is. Hoeveel water trekt het nog uit het vloeibare 
water aan? met andere woorden hoe groot is het wateromhulsel 
van elke micel? Kan het misschien in zeer sterke oplossingen 
daaraan water afgeven? Omdat dit onbekend is, heb ik mij ge- 
dwongen gezien om de cijfers van de eerste kolom te berekenen 
op het watergehalte van het metatinzuur in verzadigden waterdamp 
bij ± 18° = 2.2 mol. De waarden van 7£, als deelingscoefïicient, 
hebben dus slechts eene betrekkelijke waarde. 
In kolom III is de geabsorbeerde hoeveelheid berekend op 1 gram- 
mol. van het metatinzuur met zijn watergehalte (C'J. 
De 4e en 5e kolom bevatten de waarden van K met C h en met 
C' n berekend. 
