( 34 ; 
nauwelijks waarneembare gele kleur aanneemt. Toch is de stof, die 
in het zoutzuur opgelost is, zeer zeker een eiwitverbinding. 
Ook omgekeerd kon ik aantoonen, dat in krachtig werkend maag- 
sap, dat geen eiwitreactie gaf, een eiwitstof voorkwam. Zeer goed 
werkende pepsine uit den handel (een Amerikaansch fabrikaat, van 
Armoux, te Chicago, dat ik van Dr. Woltering, apotheker te 
’s Hertogenbosch ontving) werd in 2 °/ 0 phosphorzuur opgelost. Het 
heldere filtraat werd met kalkwater alkalisch gemaakt en gefiltreerd. 
Daarna werd het precipitaat met behulp van zoutzuur opgelost en 
werd de oplossing, na gefiltreerd te zijn, gedialyseerd. De vloeistof, 
waarvan het volumen bij het dialyseeren sterk toenam, bleef helder, 
gaf geen spoor van ei witreacties, maar loste, met behulp van zoutzuur, 
fibrine snel op. Om nu de oplossing te concentreeren, werd zij met 
basisch loodacetaat en ammonia behandeld, en werd het precipitaat 
met oxaalzuur ontleed. Op deze wijze werd het volumen van on- 
geveer 200 CC. tot 10 CC. teruggebracht. Deze oplossing werd in 
den dialysator troebel. De door verwarming op 37° C weer bijna 
helder gemaakte vloeistof digereerde zeer krachtig (2 droppels losten 
in een kwartier een groote vlok fibrine op in 5 CC. HC1. 0.2 °/ 0 ), 
gaf bij koken boven de vlam een vlokkig neerslag, dat niet in zout- 
zuur, maar zeer gemakkelijk in natronloog oploste, werd troebel na 
toevoeging van tannine en van salpeterzuur, werd geel bij koken 
met salpeterzuur en gaf de reactie van Millon. Het ontbreken van 
eiwitreacties in goed werkende oplossingen van pepsine is dus geen 
grond tegen de meening dat pepsine een eiwitstof is. 
Ten slotte wil ik nog melding maken van een waarneming die 
mij zeer heeft verrast. Met alleen de door mij bereide pepsine, 
maar ook verschillende in den handel voorkomende soorten, van 
Langeber, van Witte, van Armoux, zijn in staat melk, bij neu- 
trale reactie, te doen stollen. Wanneer eenige korrels pepsine met 
een droppel water, of, beter nog, met een droppel 0.7% NaCl wor- 
den bevochtigd en daarna met ongeveer vijf CC. melk vermengd, 
dan is de melk, op lichaamstemperatuur gebracht, in enkele minuten 
volkomen gestold. Wordt de pepsine met een ruimere hoeveelheid 
water of keukenzoutoplossing vermengd, dan brengt zij in de melk 
geen zichtbare verandering te weeg. Deze waarneming verraste mij 
te meer, omdat ik mij vroeger reeds overtuigd had van de juistheid 
van Hammarsten’s mededeeling, dat een oplossing van chymosine, 
door digestie met pepsine, bij een gehalte van de vloeistof aan HC1 
van 0.3%, volkomen werkeloos gemaakt wordt. De door mij bereide 
pepsine was verkregen door het ma agslijm vlies 5 dagen lang in 0.5% 
HC1 te digereeren. Aanvankelijk meende ik hierin een waarborg te 
