( 32 ) 
zuur ongeveer 0.02"/ 0 bedraagt, worden neergeslagen, dan weer in 
HC1. 0.2 % opgelost kunnen worden, en zich weer afscheiden zoo- 
dra het gehalte aan zuur kleiner gemaakt wordt, om opnieuw op 
te lossen wanneer de onttrekking van zuur nog verder gaat. 
Dit voordeel weegt wel op tegen het bezwaar, dat er bij de be- 
reiding veel materiaal verloren gaat, zoodat preparaten die èn wat 
hoeveelheid èn wat zuiverheid betreft, voldoen aan de strenge eischen, 
die voor een elementair-analyse gesteld behooren te worden, eerst 
ten koste van veel tijd en moeite te verkrijgen zullen zijn. 
De stof is intusschen, al is haar elementaire samenstelling nog 
niet bekend, voldoende gekenmerkt om haar van andere, tot dusver 
bekende stoffen te onderscheiden. 
Nu dringt zich de vraag op of deze stof de werking van pepsine 
slechts daarom vertoont, omdat zij het enzym mechanisch meegesleept 
heeft, dan wel of men deze zeer samengestelde, phosphorus bevat- 
tende eiwitstof zelve als het enzym, als de echte pepsine zou mogen 
beschouwen. 
Het komt mij voor dat er wel eenige grond is voor een beant- 
woording van deze vraag in laatstgenoemden zin. 
Yoor eerst bleken preparaten van verschillende herkomst, van het 
maagslijm vlies van kalf en hond, zoowel als van het varken, het 
vermogen om eiwit te verteren in buitengewoon hooge mate te be- 
zitten. Afgewogen hoeveelheden van de boven zwavelzuur gedroogde 
stof werden in HC1 0.2% opgelost. Yan zulk eene oplossing werd 
telkens 1 CC. vermengd met 5 CC. HC1 0.2%, waarin zich een 
vlok fibrine, of wel een cylindertje van gestold kippenei wit bevond. 
Telkens bleek nu dat enkele honderste deelen van een milligram der 
pepsine voldoende waren om, bij lichaamstemperatuur, in die 6 CC. 
vloeistof een vlok fibrine binnen den tijd van een uur, een eiwit- 
cylindertje in enkele uren op te lossen. Ja 1/1000 milligram lost, 
in 6 CC. HC1. 0.2%, nog een vlok fibrine in den tijd van enkele 
uren op. Het behoeft nauwelijks gezegd te worden, dat telkens door 
controle-proeven, onder overigens geheel dezelfde omstandigheden, 
maar zonder pepsine, werd aangetoond dat, in den tijd waarin de 
fibrine of het kippeneiwit door de pepsine was opgelost, door diges- 
tie met zoutzuur alléén geen merkbare oplossing werd teweeggebracht. 
Het is inderdaad moeilijk zich voor te stellen, dat een stof, die in 
zoo geringe hoeveelheid nog werkzaamheid vertoont, die werkzaam- 
heid slechts aan verontreiniging te danken zou hebben. 
Yerder is het opmerkelijk dat de stof, opgelost verhit, haar ver- 
mogen om eiwit te verteren verliest, juist bij die temperatuur waar- 
bij zij ontleed wordt, ook wanneer, door langzame verwarming en 
