( 30 ) 
Dat deze phosphorus bevattende eiwitstof inderdaad als een nucleo- 
proteïde beschouwd raag worden, blijkt daaruit dat zij, bij koken 
met verdund zwavelzuur, alloxuurbases levert. Ik kan daaromtrent 
slechts meedeelen dat de zilververbindingen dezer bases, in heet 
salpeterzuur opgelost, zich bij af koeling grootendeels weer afscheiden. 
De hoeveelheden die ik tot dusver verkreeg, waren te gering voor 
een afdoend onderzoek Door koken met 3% zwavelzuur, kon uit 
deze nucleoproteïde geen reduceerende stof verkregen worden. 
Het gehalte aan phosphorus van deze nucleoproteïde is kleiner 
dan dat van de oorspronkelijke stof: de pepsine. Men mag dus onder 
de bij het koken ontstaande splitsingsproducten een andere stof ver- 
wachten met een hoog gehalte aan phosphorus. Inderdaad scheidt 
zich uit den alkohol, waarmee de nucleoproteïde gedigereerd is, bij 
bekoeling een stof af die, met soda-salpeter verbrand, een asch levert 
rijk aan phosphorzuur. De aard van deze stof moet intusschen nog 
nader onderzocht worden. 
Ten derde bevat de oplossing der pepsine, na het koken, als split- 
singsproduct albumose. Het na de afscheiding der nucleoproteïde 
verkregen heldere filtraat wordt met azijnzuur en keukenzout opa- 
lesceerend, welke opalescentie bij koken verdwijnt om bij afkoeling 
terug te keeren. Verzadiging van de vloeistof met ammoniumsulfaat 
doet een precipitaat ontstaan dat, ook na koken, gemakkelijk in water 
oplost en sterke biureetreactie geeft. Ook wanneer de vloeistof ach- 
tereenvolgens bij zure en bij alkalische reactie, bij kookhitte met 
ammoniumsulfaat verzadigd en na afkoeling gefiltreerd is, vertoont 
het filtraat nog altijd, ofschoon in geringe mate, de biureetreactie. 
Dat deze albumose reeds van te voren, als verontreiniging, in de 
pepsine aanwezig zou zijn, is niet aan te nemen. De pepsine die 
twee- of driemaal in zoutzuur opgelost en door dialyse neergeslagen, 
en dan nog met een weinig water gewasschen is, kan de zoo oplos- 
bare albumose, die zelfs door azijnzuur en keukenzout in de koude 
zoo goed als niet neergeslagen wordt, niet in merkbare mate meege- 
sleept hebben. En de hoeveelheid albumose die, na het koken en 
filtreeren der oplossing van pepsine, door ammoniumsulfaat neerge- 
slagen wordt, is volstrekt niet onbelangrijk. 
Opmerkelijk is het dat de beschreven wijze van ontleding, met 
precipitatie van een nucleoproteïde, slechts plaats vindt bij snelle 
verhitting. Wanneer de oplossing der pepsine langzaam in het water- 
bad verwarmd wordt, dan is de afscheiding van nucleoproteïde onvol- 
ledig, of in het geheel niet waarneembaar. Men kan een oplossing 
van pepsine, althans wanneer zij niet veel vrij zuur bevat, in het 
waterbad langzaam tot op 65° a 70° C. verwarmen, zonder dat de 
